"Domek Trzy Baby" Domek rekreacji indywidualnej
Domek Trzy Baby jest świetnie przygotowanym miejscem do podejmowania rowerzystów chcących zwiedzić Pojezierze Drawskie. Komfortowe wyposażenie, bogata biblioteczka map i przewodników, mini warsztat rowerowy, czy w końcu wiedza samych gospodarzy na temat ciekawych tras i miejsc sprawiają, że nasz domek staje się niezwykle atrakcyjnym miejscem dla aktywnie wypoczywających turystów. Samo położenie obiektu, w bezpośredniej bliskości Drawskiego Parku Krajobrazowego, licznych tras i szlaków rowerowych, a także jezior, lasów i rzek powoduje, że pojęcie nudy na długo zostaje zapomniane. Pojezierze Drawskie to przede wszystkim przepiękne krajobrazy, dzika przyroda, malownicza architektura wiejska, ale także mnogość imprez kulturalnych, które odbywają się tutaj w czasie trwania całego sezonu letniego. Wszystko to wpływa na niesamowitą atrakcyjność tego regionu, a pobyt w Domku Trzy Baby z pewnością pozwoli na spokojne rozkoszowanie się tym miejscem.

"Hopferówka"
„Hopferówka” to obiekt położony w Połczyńskim Parku Zdrojowym w miejscowości Uzdrowiskowej Połczyn-Zdrój. Oferuje nocleg w komfortowych pokojach o podwyższonym standardzie. Restauracja serwuje dania kuchni polskiej, codziennie od godziny 12:00 do 22:00. Jest to idealne miejsce dla osób szukających odpoczynku w ciszy i spokoju. Zapraszamy do odkrywania uroków Szwajcarii Połczyńskiej.

2 buki zwyczajne czerwonolistne
Buki zwyczajne znajdujące się na terenie szpitala powiatowego są odmiany czerwonolistnej. Obwód pnia jednego z nich wynosi 340 cm, a drugiego 365 cm. Oba drzewa zostały ustanowione pomnikami przyrody w 1999 r. na mocy uchwały Rady Miejskiej Białogardu. W otoczeniu pomników znajdują się inne stare i okazałe drzewa. Za budynkiem szpitala znajduje się mały park szpitalny, w którym można odpocząć. Na teren szpitalny można swobodnie wejść przez bramę i podziwiać drzewa z bliska.

Agroturystyka "Dom nad Rozlewiskiem"

Agroturystyka "Magnolia"

Agroturystyka Piotrogródek

Al Pako - alpaki nad morzem

Aleja 88 lip drobnolistnych
Aleja lipowa jest ładnie położona, jest częścią większego terenu zielonego. Tworzą ją lipy drobnolistne. Jej długość wynosi około 150 m. Drzewa stanowiące aleję mają obwody pni od 149 cm do 287 cm, w 2001 roku  na mocy uchwały Rady Miasta Białogardu zostały ustanowione pomnikami przyrody. Jest to stały punkt spacerów okolicznych mieszkańców. Z alei można płynnie przejść do małego lasku, doskonałego miejsca na grzybobranie. W pobliżu znajduje się poniemiecki zniszczony cmentarz oraz pomnik żołnierzy armii radzieckiej i cmentarz żołnierzy radzieckich poległych w czasie II wojny światowej.

Amfiteatr w Złocieńcu
Amfiteatr w Złocieńcu to nowy obiekt, który został wybudowany kilka lat temu w trakcie zagospodarowywania terenu położonego nad rzeką Wąsawą pomiędzy ulicami Mickiewicza i 5 Marca. Cały zagospodarowany teren, którego częścią jest amfiteatr otrzymał oficjalną nazwę „Teren rekreacyjno-sportowy im. Włókniarzy”, wśród mieszkańców przyjęła się nazwa potoczna „teren między mostami”. Na amfiteatr składa się niezadaszona scena wykonana z kostki brukowej oraz widownia z drewnianymi ławkami. Widownia została wkomponowana w naturalne zbocze, łagodnie wznoszące się od rzeki w kierunku ul. Pustej. Przy scenie wykonane są przyłącza elektryczne wykorzystywane przy podłączaniu oświetlenia i nagłośnienia. Podczas organizacji imprez i koncertów nad sceną rozkładane jest przenośne zadaszenie chroniące przed ewentualnym deszczem. Złocieniecki amfiteatr jest miejscem, gdzie często są organizowane imprezy kulturalne i rozrywkowe, takie jak: Dni Złocieńca, Festyn rodzinny, Ogólnopolskie Dni Tkaczy czy koncerty zespołów i solistów. Dużym atutem amfiteatru jest jego położenie w ładnym miejscu i praktycznie w centrum miasta. W pobliżu amfiteatru znajdują się korty tenisowe, boisko do koszykówki i plac zabaw dla dzieci.

Arche Fabryka Samolotów
Hotel Arche Fabryka Samolotów Mielno to niezwykłe miejsce, położone w malowniczym otoczeniu – między Morzem Bałtyckim a jeziorem Jamno. To idealna lokalizacja dla osób szukających wypoczynku w pobliżu natury oraz dla pasjonatów aktywnego spędzania czasu – tuż przy hotelu przebiega znana trasa rowerowa Velo Baltica, będąca częścią międzynarodowej sieci szlaków rowerowych.
Obiekt oferuje różnorodne formy zakwaterowania:
komfortowe pokoje 2-, 3- , 4-, i 6-osobowe w głównej części budynku,
industrialne 2 osobowe wnętrza w zabytkowej części hotelu – Hangar 3500,
unikalne noclegi Ecoboxach, czyli przekształconych kontenerach morskich.
Na terenie hotelu znajduje się, bezpłatny parking dla rowerzystów, objęty całodobowym monitoringiem, co zapewnia bezpieczeństwo zarówno gościom, jak i ich sprzętowi.
Dla miłośników aktywności fizycznej przygotowaliśmy szeroką przestrzeń rekreacyjną. W Warsztacie 1944 mieści się pizzeria oraz kręgielnia. Dodatkowo goście mogą bezpłatnie wypożyczyć sprzęt sportowy, m.in. piłki czy kijki do nordic walking.
Na terenie obiektu funkcjonuje również restauracja Hala Odlotów, serwująca smaczne dania.
Dla podróżujących rowerem hotel oferuje mapy tras rowerowych Pomorza Zachodniego, ułatwiające planowanie ciekawych wycieczek w okolicy.
Zapraszamy do Arche Fabryka Samolotów Mielno – miejsca, gdzie historia spotyka nowoczesność, a wypoczynek nabiera nowego wymiaru.

Bazylika Konkatedralna w Kołobrzegu
Kościół katedralny pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Kołobrzegu to jeden z najstarszych i najcenniejszych zabytków tego miasta. Jest to gotycka świątynia wybudowana z cegły w XIV wieku. Nieznana jest dokładna data budowy, wiadomo natomiast, że pierwszą mszę świętą odprawiono tam w 1321 roku. Przez kolejne lata kościół był rozbudowywany, konieczne były też przebudowy w związku z osiadającym gruntem. W XV wieku wieżę północną i wieżę południową połączono w jeden obiekt, dodano hełm środkowy i w ten sposób uzyskano ostateczny wygląd świątyni, który możemy oglądać dzisiaj.
Na przestrzeni wieków świątynia pełniła różne funkcje, była m.in.: od XVI wieku świątynią luterańską, od 1817 roku siedzibą Pruskiego Kościoła Unijnego, w 1945 roku podczas walk o Twierdzę Kołobrzeg był to ważny punkt obrony miasta, a w latach 60. XX wieku w nieodbudowanej części świątyni urządzono Muzeum Oręża Polskiego - wówczas w nawie głównej eksponowano ciężki sprzęt wojskowy. W swojej historii katedra była wielokrotnie niszczona, za każdym razem jednak była pieczołowicie odbudowywana, co podkreśla wagę tego obiektu.
Do najcenniejszych zabytków konkatedry należą: krucyfiks z 1330 roku znajdujący się w zakrystii oraz krucyfiks usytuowany na belce tęczowej między nawą główną, a prezbiterium, ma postać drzewa życia symbolizującego odradzające się chrześcijaństwo, jego wysokość wynosi 3,5 m, a szerokość 2,2 m ; chrzcielnica z 1355 roku - odlana jest z brązu, misa wsparta jest na figurach czterech lwów, na jej powierzchni znajdują się płaskorzeźby przedstawiające sceny z życia Chrystusa, jest to najstarsza metalowa chrzcielnica na Pomorzu Zachodnim;  gotycki świecznik siedmioramienny z 1327 roku - jest wysoki na 4 m i waży 900 kg, to jedyny w Polsce i jeden z pięciu na świecie tego typu zabytek; gotycki świecznik Korona Holków z 1420 roku - jedyny gotycki metalowy świecznik zachowany na Pomorzu;  gotycki świecznik Korona Schlieffenów z 1523 roku - jest to drewniany, wiszący żyrandol, ozdobiony dwiema dużymi rzeźbami przedstawiającymi Matkę Bożą z dzieciątkiem i św. Jana Chrzciciela oraz mniejszymi rzeźbami, które przedstawiają apostołów, żyrandol zwieńczony jest baldachimem, na którym namalowano sklepienie niebieskie, całość jest polichromowana i złocona; stalle rajców miejskich z XIV wieku; trzy drewniane ołtarze z przełomu XIV i XV wieku - dawniej w katedrze znajdowały się co najmniej 22 ołtarze, obecnie jeden znajduje się w Muzeum Narodowym w Szczecinie, a trzy można podziwiać w katedrze, pierwszy "Ostatnia wieczerza" znajduje się z prezbiterium, drugi "Pokłon Trzech Króli" mieści się po lewej stronie od ołtarza głównego, po prawej stronie głównego ołtarza możemy podziwiać ołtarz trzeci, umieszczono w nim figury św. Anny Samotrzeciej i św. Mikołaja; a także tablice nagrobne mieszczan kołobrzeskich oraz liczne obrazy i dzieła sztuki;
Ważnym elementem kołobrzeskiej katedry są organy. Pierwsza wzmianka o instrumencie pojawia się już w 1270 roku. Obecnie jest to instrument sprowadzony z Holandii, posiada 1700 piszczałek. Organy znajdują się w emporze organowej specjalnie w tym celu zaprojektowanej w 1999 roku. 22 października 2000 roku nowe zagrały po raz pierwszy podczas Jubileuszowej Mszy Świętej z okazji 1000-lecia utworzenia biskupstwa w Kołobrzegu.
Bazylika to jednocześnie: kolegiata, czyli świątynia, w której gromadzi się kapituła kolegiacka; konkatedra, jest ona drugą katedrą w diecezji koszalińsko–kołobrzeskiej (główny kościół biskupi znajduje się w Koszalinie); jest także bazyliką mniejszą – taki tytuł w 1986 roku nadał świątyni papież Jan Paweł II.

Berlinka - niedokończona autostrada
Berlinka to potoczna nazwa autostrady budowanej przez Niemców na początku lat 40.XX wieku. Miała połączyć niemiecką stolicę z pozostającym na rubieżach III Rzeszy Królewcem. Obecnie kilka fragmentów wciąż służy polskim kierowcom. W okolicach Cieszyna pozostały betonowe fundamenty i potężny filar. Miał tu powstać węzeł kolejowo-autostradowy, gdyż przez miejscowość prowadziła dawniej linia kolejowa Połczyn-Zdrój - Złocieniec. Gdy linia nie była już potrzebna, rozebrano torowisko i ułożono asfaltową nawierzchnię, tworząc szlak rowerowy. Jadąc tą trasą można zobaczyć właśnie pozostałości Berlinki. Podobne miejsce można dostrzec przy drodze z Cieszyna do Głęboczka.

Betonowe mosty wąskotorowe w Białogardzie
W Białogardzie znajdują się trzy obiekty: most nad kanałem ulgi, most-wiadukt nad rzeką Starą Parsętą i linią normalnotorową oraz mniejszy wiadukt – również nad linią normalnotorową. Wszystkie trzy budowle są łukowymi obiektami żelbetowymi z otworowanymi podporami.
więcej o historii mostów na STRONIE

Bindaż Grabowy im. Profesora Ryszarda Siweckiego
Bindaż Grabowy im. Profesora Ryszarda Siweckiego został objęty ochroną jako pomnik przyrody Uchwałą nr XVI/211/03 Rady Miejskiej w Kołobrzegu z dnia 29 grudnia 2003 r. Jest to XIX-wieczna aleja grabowa. Składa się ona z 277 drzew - 101 starych i 176 młodych (około 5-6–cio letnich). Założeniem bindażu jest utworzenie sklepienia z roślin. Formowane są one na specjalnej konstrukcji, nadającej odpowiedni kształt. Patronem kołobrzeskiego bindażu został prof. Ryszard Siwecki. Działał on na rzecz zieleni miejskiej w Kołobrzegu, między innymi aktywnie uczestniczył w ratowaniu bindaża i przywróceniu mu jego świetności.

Browar
Browar w Połczynie-Zdroju został założony w 1825 przez Hermana Fuhrmanna. Jest to jeden z najstarszych tego typu obiektów w Polsce. Pozostałością po zarządzaniu obiektem przez jego założyciela jest  prosta, płaska ulica prowadząca do browaru. Uliczka powstała, kiedy Karl Fuhrmann nakazał przekopać wzgórze, aby jeżdżące zimą ciężarówki nie ześlizgiwały się ze zbocza. Poza tym dzięki właścicielowi browaru mieszkańcy Połczyna-Zdroju mieli wodę w kranach. Gdy pod koniec XIX wieku budowano wodociąg, właściciel browaru zezwolił na doprowadzenie do mieszkań wody z ujęcia należącego do zakładu. W latach 1865-1945 browar był jednym z największych zakładów piwowarskich na Pomorzu Zachodnim. Po wojnie, jak inne takie fabryki został znacjonalizowany, a rodzina Fuhrmannów wyjechała do Niemiec. Budynek browaru jest ogromny, obłożony cegłą klinkierową i pochodzi z XX w. Niestety czasy powojenne dla browaru nie były łaskawe. Fabryka nie miała szczęścia do kolejnych właścicieli. W latach 90-tych XX w. browar stanowił filę Koszalińskich Zakładów Piwowarskich. Wówczas produkowano tu piwo marki Brok. W latach 2002-2005 browar w Połczynie-Zdroju przejęła grupa piwowarska Browary Polskie Brok-Strzelec S.A., która w 2003 w związku z kłopotami finansowymi zaprzestała produkcji piwa. W latach 2003-2007 w browarze działało przedsiębiorstwo Sagittarius-Strzelec S.A., które prowadziło w nim produkcję napojów bezalkoholowych i wody mineralnej. Wówczas w miejsce browaru utworzono Wytwórnię Wody Źródlanej Połczyn-Zdrój. W 2007  r. zakład wydzierżawiła spółka Brewer Polska Sp. z o.o. należąca do czeskiego przedsiębiorstwa Brewer s.r.o. Browar wznowił produkcję piwa pod nazwą Browar Połczyn-Zdrój. W 2008 r. spółka ta wykupiła większościowy pakiet udziałów w spółce Wytwórnia Wody Źródlanej Połczyn Zdrój S.A. i zmieniła nazwę na Fuhrmann Sp. z o.o. Wraz ze zmianą właściciela zakład zmienił nazwę na Browar Fuhrmann. W tym czasie znaczną część produkcji stanowiły piwa dla sieci handlowych, innych zleceniodawców i na eksport. Niestety w 2010 spółka Fuhrmann Sp. z o.o. ogłosiła upadłość układową. Sytuacja zmieniła się, gdy pod koniec 2010 r. fundusz powierniczy, który do tej pory był pożyczkodawcą, stał się właścicielem firmy. Było to bardzo udane posunięcie. W roku 2011 r. browar sprzedał ponad 100 000 hektolitrów piwa, a w 2012 r. produkcja została podwojona. Rok 2013 przyniósł wzrost sprzedaży o 25% i progres utrzymuje się nadal. Za czasów świetności browar zatrudniał 120 osób i produkował 350 000 hektolitrów piwa rocznie. Budynek browaru jest zabytkowy, jednak w jego wnętrzu funkcjonują nowoczesne technologie i rozwiązania. Nie zmienia to jednak faktu, że piwo warzone jest według starych receptur. Browar można oglądać jedynie z zewnątrz.

Budynek dawnej Akademii Rycerskiej
Inicjatorem założenia Akademii Rycerskiej był elektor brandenburski Fryderyk Wilhelm I. Pomysł był ściśle powiązany z uznaniem w 1653 roku Kołobrzegu za miasto forteczne. Na sejmie pomorskim, który odbył się w 1654 roku, idea powstania akademii została wcielona w życie. Organizatorem i pierwszym komendantem był gubernator Kołobrzegu pułkownik Bogusław von Schwerin. Kierował on szkołą w latach 1655-1678. Od początku ideą akademii było kształcenie przyszłych oficerów armii. Szkoła była przeznaczona dla chłopców w wieku 15-16 lat. Oczywiście musiała być to młodzież pochodzenia szlacheckiego, choć zdarzały się przypadki przyjmowania potomków bogatych rodów mieszczańskich. W programie nauczania były: musztra, jazda konna, szermierka, podstawy budowy fortyfikacji, matematyka, nauka języka francuskiego, taniec. Akademia początkowo cieszyła się sporym zainteresowaniem, jednak stopniowo ono malało. W 1701 roku, na skutek braku kandydatów szkoła została rozwiązana. W 1703 roku reaktywowano ją pod nazwą Szkoły Kadetów, jednak już w  1716 roku ponownie zamknięto.
Dwukondygnacyjny budynek został wzniesiony w stylu renesansu florenckiego. Zaprojektowano go na rzucie prostokąta. Elewacje zdobią boniowane ściany i wysunięty gzyms, wsparty na kroksztynach. Budowla pierwotnie była nakryta kopertowym dachem. Na skutek działań ostatniej wojny budynek akademii uległ poważnemu uszkodzeniu. Zawalił się dach i pierwsza kondygnacja. W latach 50-tych w ruinach funkcjonowało panoramiczne kino letnie. W późniejszym czasie gmach został odbudowany jako sala sportowa Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji. W zabytkowych podziemiach działa restauracja.

Buk pospolity
Buk pospolity został objęty ochroną jako pomnik przyrody Rozporządzeniem nr 2/99 Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 30 marca 1999 roku. Obwód pnia tego okazu wynosi 545 cm. Drzewo osiąga wysokość 35 m.

Buk pospolity
Buk pospolity został objęty ochroną jako pomnik przyrody Rozporządzeniem nr 2/99 Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 30 marca 1999 r. Jest to jedno z najpiękniejszych i najokazalszych drzew w Kołobrzegu. Obwód pnia wynosi 422 cm. Osiąga wysokość 20 m, korona zaś ma średnicę 17 m. Szacuje się, że ten okaz ma ok. 200 lat. Wieczorami buk świetnie się prezentuje, ponieważ drzewo jest oświetlane światłami halogenowymi, które umieszczone są na trawniku.

Buk pospolity odm. powcinana
Buk pospolity odm. powcinana został objęty ochroną jako pomnik przyrody Rozporządzeniem nr 2/99 Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 30 marca 1999 r. Drzewo to charakteryzuje się głęboko powcinanymi, długimi liśćmi. Okaz ten ma obwód pnia 227 cm. Osiąga wysokość 18 m, a jego korona ma 8 m średnicy.

Camping Baltic
"Camping znajduje się w samym mieście w strefie uzdrowiskowej Kołobrzegu. Położony jest w otoczeniu zieleni parku nadmorskiego, w odległości 500 m od morza, przy trasie rowerowej Velo-Baltica oraz 1 km od centrum miasta.
Z Campingu łatwo i szybko można dostać się na piaszczystą plażę, a także rozpocząć zwiedzanie atrakcyjnej okolicy (Amfiteatr, Kamienny Szaniec i inne).
Camping Baltic jest idealnym miejscem dla turystów ceniących wypoczynek w zgodzie z naturą przy zachowaniu nowoczesnych udogodnień.
W ofercie znajdą Państwo domki drewniane z aneksem kuchennym i lazienką, pole kempingowe z wydzielonymi stanowiskami dla kamperów i przyczep kempingowych oraz duże pole namiotowe na trawiastym terenie z pełnym węzłem sanitarnym."

Camping Bursztynek
Przyjazna przestrzeń nad morzem dla namiotów, przyczep, kamperów. Spokojny klimat wśród drzew i rodzinna atmosfera. 450 metrów do plaży. Na wschód i zachód rozciąga się malownicza ścieżka rowerowa w lesie nad samym morzem. Rowery do wypożyczenia i stacja do ich serwisu. Infrastruktura zapewniająca bezpieczeństwo i komfort. Zadbane i czyste sanitariaty. Miejsca i sprzęty do gier i zabaw: piłkarzyki, ping-pong, badminton, siatkówka, kosz. Plac zabaw dla dzieci. Świetlica z kącikiem malucha i TV. Wi-Fi na terenie. Wyposażona kuchnia. Punkty do zmywania naczyń. Murowany grill i ognisko. Pobliska, pyszna Jadłodajnia. Miejsce przyjazne zwierzętom.”

Camping Pod Brzozami
Całoroczny Camping **** Pod Brzozami Ustronie Morskie, który oferuje tanie wczasy nad morzem, jest połączeniem nowoczesności i możliwości obcowania z przyrodą. Wysoki standard pola, potwierdzony posiadaniem przez nas 4 gwiazdek, gwarantuje spokojny wypoczynek, umilony dodatkowo walorami krajobrazowymi, rzadko spotykanym widokiem ugwieżdżonego nieba oraz szumem morskich fal, który dobiega do samego ośrodka i pomaga w zaśnięciu. Na terenie ogrodzonego kempingu, gdzie położony jest nasz całoroczny pensjonat nad morzem, znajdują się tysiące drzew różnych gatunków, które zapewniają, szczególnie nad ranem, przyjemny chłód w namiotach i przyczepach naszych wczasowiczów; z kolei późnym latem gwarantują niesamowitą przyjemność płynącą z grzybobrania. Jesteśmy ponad hektarowym, pełnym zieleni ośrodkiem, znajdujący się w odległości 100 metrów od centrum Ustronie Morskiego, w cichej i spokojnej przestrzeni, otoczonej urokami przyrody. Pod brzozami to świetne miejsce na wypoczynek. Poczuj z nami nadmorski klimat! Miłośnicy turystyki rowerowej zajrzyjcie do Nas koniecznie. Przez nasza gminę przebiegają szlaki rowerowe w tym 1 międzynarodowy. Piękne widoki i krajobrazy z całą pewnością przypadną do gustu nie jednemu z Was. Uwieńczeniem każdej trasy są nie lada atrakcje: Latarnia Morska w Gąskach, najstarsze dęby w Polsce, czy też ruiny Pałacu w Parku Podworskim w Rusowie. Gdy wytrawny turysta znajdzie się w Ustroniu Morskim, łatwo odszuka znaki szlaku turystycznego. Chętnie do nas przyjeżdżacie, bo to my jesteśmy dla Was!

Centrum Informacji Turystycznej w Złocieńcu
Centrum Informacji Turystycznej jest prowadzone przez Referat Strategii, Rozwoju Gospodarczego i Promocji Gminy Urzędu Miejskiego w Złocieńcu. Obsługuje turystów krajowych i zagranicznych oraz  udziela informacji o ofercie turystycznej i promocyjnej  miasta i gminy wszystkim zainteresowanym. CIT prowadzi także sprzedaż materiałów promocyjnych  i pamiątek ze Złocieńca, takich jak:  koszulki, pocztówki, długopisy, maskotki, kalendarze, kubki, itp. Pracownicy Informacji Turystycznej w Złocieńcu udzielą pomocy w zakresie informacji dotyczącej: bazy turystycznej i wypoczynkowej, bazy gastronomicznej, infrastruktury turystycznej, wypożyczalni rowerów, wypożyczalni sprzętu wodnego, ciekawych miejsc na terenie miasta i gminy, imprez turystycznych, sportowych i kulturalnych. W biurze informacji turystycznej można kupić mapy regionu, przewodniki turystyczne oraz książki związane z historią Złocieńca. Można tam także otrzymać materiały nieodpłatne, m.in. plan miasta, wykaz bazy noclegowej, ulotki i foldery usługodawców branży turystycznej i gastronomicznej.
Informacje udzielane są w języku polskim oraz angielskim.

Cmentarz wojenny
Jest to bardzo urozmaicony architektonicznie cmentarz, na którym spoczywa prawie 2 tysiące ofiar II wojny światowej. Odwiedzający poruszają się wygodnymi alejami pomiędzy ołtarzem polowym i żwirowym placem, makietą bitwy, pomnikami i żołnierskimi mogiłami. W walkach o Kołobrzeg toczonych od 4 do 18 marca 1945 roku zginęło 1450 żołnierzy polskich i kilkuset radzieckich - podaje się liczby od 250 do 400. Data założenia cmentarza wojennego jest podobna do daty odsłonięcia Pomnika Zaślubin z Morzem - rok 1963. Wspólny jest też autor aranżacji obu tych miejsc, czyli artysta rzeźbiarz Wiktor Tołkin. Był to czas, kiedy kołobrzeżanie przestawiali się na rozwój jako uzdrowisko i porządkowali wszechobecne jeszcze wtedy ślady wojny. Jednocześnie było wiadomo, że ten zaledwie dwutygodniowy marcowy epizod w dziejach miasta z roku 1945. pozostanie w historii na zawsze jako jedno z najważniejszych wydarzeń i wymaga upamiętnienia. W roku 1963 na ten cmentarz wojenny, jak się do dziś potocznie mówi: "na Zieleniewie", zostały ekshumowane szczątki żołnierzy, które dotychczas były rozsiane na cmentarzykach i w pojedynczych mogiłach po całym mieście i w okolicach Kołobrzegu. Największy taki cmentarz był zaraz po wojnie zorganizowany przy latarni morskiej. Spoczywali na nim głównie czerwonoarmiści. Dzisiejszy kształt nekropolia wojenna otrzymała w roku 1980 według projektu koszalińskiego rzeźbiarza Zygmunta Wujka. To wtedy, po drugiej stronie istniejącego od lat 60. Pomnika Chwały wyróżniającego się tarczą z dwoma grunwaldzkimi krzyżami, urządzono plac z ołtarzem polowym oraz ustawiono Pomnik-Sarkofag "Za Polski Kołobrzeg", a przed nim makietę z brązu przedstawiającą ruchy oddziałów taktycznych i miniatury budynków - najważniejszych punktów bitwy ulicznej w marca 1945. Cmentarz powiększa się do dziś. Ekshumowane ciała żołnierzy w 13 mogiłach zbiorowych i 2 pojedyncze groby bohaterskiej podporucznik Emilii Gierczak oraz majora Konstantego Klimienki - bohatera Związku Radzieckiego nie są już jedynymi. Po lewej stronie ołtarza utworzono kwaterę siedmiu żołnierzy Armii "Pomorze" - jeńców wojennych, którzy zostali wzięci do niewoli we wrześniu 1939 roku i w niemieckim wówczas Kołobrzegu zmarli w lazarecie. Obok zlokalizowano miejsce pochówku żołnierzy Armii Krajowej. Po przeciwnej stronie placu znajduje się kwatera kombatantów a za nią kwatera zesłańców z Sybiru i innych ofiar prześladowań sowieckich, którzy po wojnie osiedlili się w powiecie kołobrzeskim. Są też dwa groby lotników niemieckich, których ciała odnaleziono w 1991 roku we wraku rozbitego u wejścia do portu samolotu Focke-Wulff 190. Resztki samolotu oraz osobiste rzeczy pilota i mechanika znajdują się w Muzeum Oręża Polskiego.
Nie wszystkie nazwiska widniejące na nagrobkach mogił zbiorowych odpowiadają prawdzie, ponieważ po latach trudno było zidentyfikować ludzkie szczątki, nie posiadające tzw. nieśmiertelników.
Przy głównej części cmentarza jest miejsce pochówku uczestników walk o Kołobrzeg, pod Lenino i na froncie zachodnim, między innymi pod Monte Casino. Mimo wcześniejszych animozji, kombatanci w Kołobrzegu tworzą jedną organizację skupiającą uczestników walk na wszystkich frontach. Dopóki żyje ostatni uczestnik II wojny światowej, cmentarz wojenny w Kołobrzegu będzie się rozrastał.
Do budowy ołtarza polowego użyto kamieni z kościoła pw. św. Jerzego, o który toczyły się krwawe boje. Kościół, choć nie był doszczętnie zniszczony, to jak na ówczesne kołobrzeskie standardy zachował się w całkiem dobrym stanie jednak po wojnie został rozebrany.
Przy kwaterze zesłańców syberyjskich znajduje się ściana pamięci ofiar sowieckich łagrów "Golgota Wschodu" oraz odcinek prawdziwych torów, uzmysławiający cierpienia wywózki na wschód.
Duży wpływ na wygląd cmentarza wojennego ma wypielęgnowana zieleń, której tu nie brakuje. Cmentarz wojenny, jak i cały cmentarz komunalny, jest pod opieką spółki "Zieleni Miejskiej".

Daglezja
Okazałe drzewo Daglezja zielona o obwodzie 420 cm, wpisane do rejestru zabytków na podstawie Rozporządzenie nr 2/99 Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 30 marca 1999 r.

Dawne Seminarium Nauczycielskie
Budynek o ciekawej bryle, noszący wśród miejscowych nazwę „mały Malbork”, powstał w  latach 1902-1903. Był siedzibą seminarium nauczycielskiego noszącego dumną nazwę Królewskie Seminarium Nauczycielskie. Było to największe wśród powstających w tym czasie seminariów a były one w takich miastach jak: Bydgoszcz, Grudziądz, Wągrowiec i Nakło. W czasie II wojny światowej, w 1944 roku, przyjęło ono na krótko rolę szpitala wspomagającego główny szpital wojskowy. Ponieważ lutym 1945 w pobliżu toczyły się ostre walki związane z umocnieniami Wału Pomorskiego, budynek uległ silnym zniszczeniom. Ślady na ścianach widoczne są do dziś, natomiast inne uszkodzenia usuwano aż do roku 1950. Zajęcia szkolne zaczęły odbywać się już wcześniej – budowla znowu stała się miejscem kształcenia nauczycieli, a konkretnie, najpierw było to Państwowe Seminarium Wychowawczyń Przedszkoli, później Państwowe Liceum Wychowawczyń Przedszkoli, które kolejno przekształcało się w Liceum Pedagogiczne dla Wychowawczyń Przedszkoli, potem w Studium Wychowania Przedszkolnego i Nauczania Przedszkolnego, Studium Nauczycielskie i wreszcie w Zespół Kolegiów Nauczycielskich, które  funkcjonowało aż do 2014 roku. W budynku tym znalazły też swą siedzibę przedszkole, które było jednocześnie miejscem praktyk dla przyszłych przedszkolanek a później II Liceum Ogólnokształcące, Państwowa Wyższa Szkoła Zawodowa i Punkt Wykładowy Uniwersytetu Szczecińskiego.
Budynek główny jest budowlą w stylu eklektycznym z przewagą elementów neogotyckich. Jest to dużych rozmiarów bryła, o niejednolitej budowie, złożona z kilku części o zróżnicowanych wysokościach, krytych osobnymi dachami wielospadowymi. Ściany zewnętrzne są murowane w przeważającej części z cegły ceramicznej pełnej z zachowaniem wątku krzyżowego, fundamenty i cześć ryzalitu głównego wykonano z naturalnego kamienia. Blendy i nadproża okien zostały otynkowane wapienną zaprawą. Gmach został założony na planie litery E, z wyraźnie szerszym ryzalitem środkowym, do którego od północy dobudowany jest wykusz mieszczący klatkę schodową. Trzykondygnacyjne ryzality boczne uzupełnione są wieżami przykrytymi ośmiopołaciowymi dachami ostrosłupowymi. Fasada korpusu głównego jest nieregularna i niesymetryczna, wielopłaszczyznowa a znajdujące się w niej otwory okienne mają i drzwiowe mają wykroje o zróżnicowanych formach. Są tu otwory okienne prostokątne nakryte łukiem odcinkowym, szczególną uwagę zwracają wysokie ostrołukowe wnęki okienne o podziale maswerkowym, są też szerokie okna zakończone koszowo.  W górnej  części szczytu widoczna szeroka blenda a pod nią tarcza zegarowa. Całość jest podpiwniczona, a ciekawostką może być fakt, że część piwnic jest dwukondygnacyjna. Wnętrze budynku dostępne w czasie roku szkolnego, zachwyca pięknymi sklepieniami krzyżowo – żebrowymi na gurtach z żebrami spływającymi od zwornika w kapitele kolumn oraz na wsporniki przyścienne. Warto też zwrócić uwagę na niewielki, wolno stojący budynek na dziedzińcu szkoły, zbudowany jako pomieszczenie gospodarcze, z ciekawym podcieniem narożnikowym.

Dom Schliffenów
Kamienica Schliffenów zwana inaczej kamienicą kupiecką to oddział Muzeum Oręża Polskiego, w którym eksponowane są wystawy czasowe.
Jest to budynek w stylu gotyckim, wybudowany w I połowie XV wieku. Jest to jeden z najstarszych gotyckich zabytków w regionie. Kamienica pełniła funkcje domu mieszkalnego, a także funkcje handlowe. Mieszkała w niej rodzina kupiecka. Przed II wojną światową mieściło się w niej muzeum Joachima Nettelbecka. Budynek był wielokrotnie przebudowywany, a po II wojnie światowej konieczne było jego odrestaurowanie ponieważ został zniszczony. W czasie prac restauratorskich odsłonięto gotycką cegłę, ostrołukowy portal, zachowano także średniowieczny układ pomieszczeń.
Kamienica Kupiecka znajduje się na trasie szlaku hanzeatyckiego wytyczonego przez Europejski Szlak Gotyku Ceglanego

Dom właściciela fabryki przy ul. Koszalińskiej 94
Dom mieszkalny pochodzi z końca XIX w. Budynek był dawniej własnością właściciela fabryki Maschinenwerk Körlin GmbH. Jest to budowla w stylu eklektycznym, murowana o konstrukcji szachulcowej wypełnionej kruszywem kermazytowym na zaprawie wapienno-cementowej. Konstrukcja od zewnątrz jest odeskowana i licowana granitowym ciemnoszarym łupkiem "w łuskę". Dom wybudowano na planie nieregularnego prostokąta, lekko rozczłonkowanego. Budowla posiada ryzality i werandy.  Dom jest budynkiem parterowym, z użytkowym poddaszem, podpiwniczonym. Pokrywa go dach dwuspadowy, w którym znajduje się wystawka nad frontowym ryzalitem. W 1936 r. dom został rozbudowany. Wówczas dobudowano piękną werandę. Dobudówka powstała z cegły ceramicznej i jest otynkowana. W dobudówce umieszczono klatkę schodową. Dom z zewnątrz prezentuje się okazale. Uwagę przyciąga piękna bogata stolarka okienna w kolorze białym. Otwory okienne objęte są dekoracyjnym obramowaniem składającym się z pseudopilastrów, konsol, wolut, plakiet i pseudobelkowania. Wnętrze domu jest dwuipółtraktowe, z wewnętrznym korytarzem oraz reprezentacyjnymi pokojami od frontu. Po wojnie w budynku urządzono mieszkania komunalne.

Dwór i park dworski
Park dworski w Rąbinie został założony w połowie XIX w. Park przedstawia styl krajobrazowy. Powierzchnia parku wynosi 4 ha. W części zachodniej park wygrodzony jest murem kamienno-ceglanym. Drzewostan parku jest liczny i różnorodny. W przewadze występują tu klony, dęby, kasztanowce i buki. Układ parku zatarł się i nie jest czytelny. Istniejące ciągi spacerowe utworzone są współcześnie, przez mieszkańców Rąbina. Park stanowił otoczenie dla dworu. Budynek dworu zachował się do dziś i jest on typowym dworem szlacheckim o skromnej architekturze. Budynek założony jest na planie prostokąta. Na osi fasady znajduje się ryzalit zakończony wystawką w dachu. Wystawka zakończona tympanonem trójkątnym. Od frontu, do wejścia do budynku prowadzą przez drewnianą werandę schody. Dach budowli jest dwuspadowy. Przy parku jest jeszcze jedna warta uwagi budowla - pałac z początku XX w. Dwór można oglądać z zewnątrz, natomiast po parku można swobodnie spacerować, jest ogólnodostępny.

Dwór w Lubiechowie
Dwór, a raczej pałac w Lubiechowie był częścią zespołu parkowo-pałacowego. Zespół powstał w XIX w. na zlecenie niemieckiego mieszczanina Rudolfa Schrödera. Sam pałac pochodzi z 1835 r. i przedstawia styl neoklasycystyczny. Pałac usytuowany był między parkiem a podwórzem gospodarczym. Kubatura pałacu wynosi 5 600 m3, a całkowita powierzchnia użytkowa 800 m2. Budowlę wzniesiono na planie kwadratu. Każdy z czterech narożników ozdobiony jest wieżą trójkondygnacyjną ośmioboczną. Sam pałac ma dwie kondygnacje, jest w całości podpiwniczony. W centralnej części budowli na dachu znajduje się belweder (w architekturze - dodatkowe piętro lub nadbudówka nad najwyższą kondygnacją, stosowana głównie w pałacach). Okna pałacu są prostokątne zdobione gzymsem. Do pałacu prowadzą piękne schody. Od strony ogrodu na elewacji widnieje ryzalit z przyległym tarasem, z którego niegdyś schody prowadziły do parku znajdującego się za dworkiem. Największym pomieszczeniem w pałacu jest salon, którego powierzchnię zwiększa ryzalit. Obecnie właścicielami pałacu są osoby prywatne, które stopniowo w miarę posiadanych środków finansowych remontują tą piękną budowlę. Stan jaki zastali obejmując w posiadanie budowle był katastroficzny. Pałac nie miał dachu, wewnątrz nie było schodów między pietrami, wieżyczki chyliły się ku upadkowi, elewacje były doszczętnie zniszczone. Zlecono wykonanie projektu odnowy pałacu, który w prawie 90% przypomina dawny jego wygląd. Postępy w pracach już są widoczne. Właściciel dba o każdy szczegół nowej budowli. Do odbudowy sprowadzono nawet gotycką cegłę. Zamiarem właścicieli jest stworzenie w tym miejscu zakładu opiekuńczo-leczniczego dla osób starszych. Pałac można obejrzeć za zgodą właściciela. Pałacowi towarzyszy zabytkowy park, z cennym drzewostanem, dziś dosyć zniszczony, wymagający renowacji.

Dworzec kolejowy
Budowę linii kolejowej prowadzącej przez Wałcz planowano już w połowie XIX wieku, ale prace budowlane zostały ukończone dopiero w 1881 roku. Dworzec wraz z linią kolejową prowadzącą z Wałcza do Piły oddano uroczyście  do użytku 1 listopada 1881 roku.
Zespół dworcowy stanowiły wówczas: budynek główny, magazyn towarowy, toalety oraz budynek mieszkalny. Były to oddzielne, wolno stojące obiekty. W miarę rozwoju kolejnictwa w regionie i tworzenia nowych połączeń kolejowych, Wałcz stał się stacją węzłową, konieczna była więc rozbudowa infrastruktury. Na początku XX wieku dobudowano lokomotywownię z obrotnicą, kolejową wieżę ciśnień, dodatkowe budynki mieszkalne, powiększono magazyn, powstały oczywiście również nowe torowiska, pozwalające na jednoczesne przejazdy większej ilości pociągów. W latach dwudziestych konieczne były dalsze inwestycje – powstała tu dworcowa restauracja i mieszkania dla kolejarzy. Wybudowano też nastawnię.  Do czasów obecnych zachował się zasadniczo układ dworca z trzydziestych XX wieku, stanowiąc typowy przykład budownictwa kolejowego z przełomu XIX i XX w. Po 1945 roku zmiany, jakie wprowadzono były niewielkie, polegały przede wszystkim na modernizacjach technicznych i remontach oraz dostosowywaniu pomieszczeń do aktualnych potrzeb użytkowych. W budynku mieszkalnym mieściły się przez jakiś czas na przykład: przychodnia, biura i posterunek policji.
Wygląd poszczególnych budynków do chwili obecnej pozwala zauważyć poszczególne etapy rozbudowy – widoczne jest zróżnicowanie architektoniczne i stylistyczne. Zespół, pierwotnie składający się z pięciu wolnostojących budynków o wystroju eklektycznym, był stopniowo rozbudowywany aż do lat 30 XX wieku, nowsze budynki otrzymały wystrój modernistyczny. Budynki główne zostały wymurowane przy użyciu czerwonej cegły ceramicznej, a na kolejne fazy budowy wskazuje zmienny jej odcień. Bryła budynku głównego posadowiona została na planie nieregularnego prostokąta, wzbogaconego ryzalitami, jest ona zróżnicowana pod względem wysokości. Elewacja frontowa jest dwunastoosiowa, dzielona ryzalitami. Elementami zdobnymi są przede wszystkim ceglane lub tynkarskie detale architektoniczne: profilowane gzymsy cokołowe i miedzy kondygnacyjne, proste i nadwieszone gzymsy podokienne oraz tynkowane pasy w obrębie drugiej kondygnacji i szczytów. Okienne i drzwiowe otwory otrzymały kamienne opaski i zwieńczenia pełno łukowymi i odcinkowymi nadprożami. Elewacja wschodnia, czyli peronowa jest dziesięcioosiowa, jej  wystrój architektoniczny nawiązuje do wyglądu elewacji frontowej. Szczyt południowy otrzymał zdobną snycerkę więźby dachowej.
Pozostałe budynki mają w zasadzie jednorodną formę architektoniczną, dostosowaną ich przeznaczenia. Na przykład magazyn spedycyjny ma z dwóch stron rampy  - od strony ulicy i od strony peronu oraz metalowe, wielokwaterowe okna zabezpieczone kratami.
Zespół dworca obecnie przeznaczony jest do remontu. Rozważane jest przeznaczenie go na potrzeby Muzeum Ziemi Wałeckiej.

Elektrownia podwodna w Rościnie
Elektrownia wodna Rościno została zbudowana w latach 1935-1936 w Niemczech według projektu niemieckiego inżyniera Arno Fischera, wykorzystując oryginalny pomysł ukrycia całej elektrowni pod wodą, funkcjonowa do 1944 roku, a po wojnie do lat 50. XX w. Była to pierwsza na świecie podwodna elektrownia. Elektrownia nie została zniszczona w czasie wojny i urządzenia hydrotechniczne były sprawne. W sensie hydrotechnicznym Elektrownia Rościno była progiem piętrzącym wodę w korycie rzeki. Jaz piętrzący z częścią przelewową i upustem dennym oraz elektrownią przepływową został umieszczony w poszerzonym korycie rzeki. Elektrownia pracuje bez możliwości retencji.
W latach 1973-1975 elektrownię zmodernizowały Zakłady Energetyczne w Koszalinie. Zostały tu zainstalowane dwie prototypowe turbiny przepływowe zaprojektowane przez prof. Krzyżanowskiego z Uniwersytetu Gdańskiego,  a generatory umieszczono pod turbinami wykorzystując przeniesienie napędu za pomocą pasków klinowych. Uzyskana produkcja energii, jako wartość średnia w ciągu ostatnich wielu lat wynosi 1000 MWh rocznie.
W 2014 roku zakończono kolejną modernizację: Zapora stanowiła istotna przeszkodę dla ryb. Utrudniała ona migrację m.in. łososi do tarlisk położonych w górze rzeki. Część hydrotechniczna elektrowni została całkowicie przebudowana, otrzymała zupełnie nowe wyposażenie i pracuje w trybie bezobsługowym. Utworzono też nową przepławkę.
Historyczna turbina trafiła do Karlina dzięki uprzejmości firmy ENERGA Hydro Sp. z oo o. i można ją oglądać przed  Regionalnym Centrum Turystyki i Sportu w Karlinie.
Kilka kilometrów w dół Parsęty, nieopodal obecnej obwodnicy Karlina w lesie można odnaleźć niedokończoną konstrukcję siostrzanej podwodnej elektrowni. Po modernizacji elektrowni w Rościnie jest to już jedyne miejsce gdzie można zobaczyć tą ciekawą konstrukcję.
Dane techniczne:
Turbina:
typ: Kaplan
firma: Escher Wyss
rok budowy: 1935
Produkcja niemiecka
obroty/minutę: 250
układ konstrukcyjny: rurowy
moc zainstalowana: 120 kW
Generator:
firma: Dolmel
waga: 2900 kg
napięcie generatora: 0,4 kV
napięcie wzbudzenia: 0,05 kV
rok budowy: 1975
Produkcja polska
obroty/minutę: 500

Forum Koszalin
Forum Koszalin to największe centrum handlowe w regionie. Szeroka oferta handlowa obejmuje polskie i zagraniczne marki, restauracje i lokale usługowe.  Swoje sklepy mają u nas m.in.: C&A, NewYorker, H&M, Reserved, Decathlon, Douglas, Media Markt, Castorama i Kaufland. Ale to nie wszystko. Oprócz mody, rozrywki i wyjątkowej kuchni, nasze centrum to także miejsce działań proekologicznych. Stąd w przestrzeni Forum Koszalin znajduje się hotel dla pszczół. Dbamy też o formę naszych Klientów, dlatego wszystkim tym, którzy chcą nas odwiedzić na dwóch kółkach oferujemy bezpłatny parking rowerowy. Dodatkowo stworzyliśmy aplikację rowerową #RowerynaForum z trasami odkrywającymi piękno regionu do pobrania na telefon. W sezonie od czerwca do września organizujemy bezpłatne, jednodniowe wycieczki rowerowe z przewodnikiem. Mnogość tras oraz zróżnicowane poziomy trudności sprawiają, że taka forma spędzania wolnego czasu spotyka się z entuzjazmem zarówno dorosłych, jak i dzieci.

Galeria Kazimiery Szatkowskiej i innych artystów gminy Wałcz w Karsiborze
Otwarcie Galerii Malarstwa Kazimiery Szatkowskiej 17 marca 2017 o godz. 18.00.

Gandelinka Park Kędrzyno
Gospodarstwo Agroturystyczne „Gandelinka Park Kędrzyno” położone jest w połowie drogi między Kołobrzegiem (18 km) i Trzebiatowem (13 km). Obiekt położony jest na terenie XIX wiecznego zabytkowego założenia parkowego. Idealne miejsce na odpoczynek dla osób intensywnie pracujących na krótki wypad rowerowy lub dłuższy pobyt z dala od miejskiego zgiełku. Oferujemy pokoje z łazienkami. Do dyspozycji gości jest też duży salon i kuchnia z wyposażeniem. Na życzenie możliwe jest zamówienie posiłków domowych. Posiadamy duży teren do parkowania samochodów i przechowywania rowerów.
Po wcześniejszym umówieniu możliwy jest udział w warsztatach zielarskich i rękodzielniczych. Polecamy między innymi własnoręcznie robione kompozycje herbat ziołowo-owocowych a także inne przetwory oraz warzywa i owoce z własnego ogrodu i sadu. Można nabyć również różne produkty rękodzieła.
Jeśli marzysz o ciszy i błogim spokoju wśród wiekowych drzew to jest to miejsce dla Ciebie.
https://www.facebook.com/profile.php?id=100063192191723

Gawroniec - miejsce postojowe
Miejsce postojowe w Gawrońcu.

Gospodarstwo agroturystyczne "Bukowy Jar"
Zapraszamy do Gospodarstwa Agroturystycznego "Bukowy Jar" – idealnego miejsca na wypoczynek wśród natury! Nasze gospodarstwo położone jest w malowniczej okolicy, która sprzyja relaksowi, aktywnemu wypoczynkowi oraz odkrywaniu uroków polskiej wsi.
"Bukowy Jar" to miejsce szczególnie przyjazne rowerzystom. Oferujemy dogodne warunki dla miłośników dwóch kółek – bezpieczne miejsce na rowery, możliwość ich mycia oraz pomoc w drobnych naprawach. Nasza lokalizacja stanowi doskonały punkt wypadowy do wycieczek rowerowych po okolicznych trasach i szlakach turystycznych. To również świetny przystanek na trasie dłuższej podróży rowerowej – idealny, by odpocząć, zregenerować siły i nacieszyć się ciszą oraz pięknem przyrody.
Zapewniamy komfortowe noclegi, domową kuchnię oraz gościnną atmosferę, dzięki której każdy poczuje się u nas jak w domu.
Odwiedź nas i przekonaj się sam, że warto zatrzymać się w "Bukowym Jarze" – miejscu, gdzie rowerzyści są zawsze mile widziani!

Grupa cisów pospolitych
Grupa cisów pospolitych została objęta ochroną jako pomnik przyrody Rozporządzeniem nr 2/99 Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 30 marca 1999 roku. Są to dwa drzewa, których wiek szacowany jest na około 300 lat. Jeden z nich posiada trzy pnie o obwodzie 180 cm. Drzewo to osiąga wysokość 14 m. Drugi cis ma obwód pnia 115 cm i wysokość 12 m.

Grupa drzew
Grupa drzew m.in. dąb szypułkowy(Quercus robur), buk pospolity(Fagus sylvatica), odwody drzew od 280 do 570, objęte ochroną na podstawie Rozporządzenie nr 2/99 Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 30 marca 1999 r.

Grupa Warowna Cegielnia - Skansen w Wałczu
Grupa Warowna Cegielnia, będąca częścią umocnień Wału Pomorskiego, znajduje się między jeziorami Zamkowym i Chmiel Duży.
Ten odcinek Wału Pomorskiego stanowił zamknięcie luki pomiędzy naturalnymi elementami przeszkód, jakie były wykorzystywane przy planowaniu i budowie umocnień i fortyfikacji na terenie Pojezierza Wałeckiego.  Pofałdowanie terenu dawało tu natomiast możliwość stworzenie linii obrony z ukrytymi miejscami obserwacyjnymi i punktami ostrzału. Dlatego też w latach 1932-1936 wybudowano tu schrony kryjące stanowiska broni maszynowej o szerokim polu ostrzału dzięki zastosowaniu kopuł pancernych, pomieszczenia kryjące polowe armaty przeciwpancerne i stanowiska dla obserwatorów. W 1944 roku przystąpiono do rozbudowy fortyfikacji: zaczęły tu powstawać dodatkowe stanowiska strzelnicze, przeszkody przeciwpiechotne i przeciwpancerne, żelbetonowe stanowiska obserwacyjno – bojowe.
W efekcie trzon GW Cegielnia stanowią dwa schrony typu B tzw. B – Werki. Pierwszy schron wyposażony jest w sześciostrzelnicową kopułę obserwacyjną i kazamatę flankującą. Drugi był schronem biernym z uzbrojeniem jedynie w kazamacie flankującej. Poterny każdego schronu prowadzą do dwóch wież wyposażonych w kopułę 3 – strzelnicową.  Są tu również dwa wielosektorowe schrony B1, miejscami wzmocnione do B. Nie posiadały one kopuły pancernej a ich ochronę stanowiły płyty pancerne.
Grupa Warowna Cegielnia przyjęła kształt dwóch linii schronów. W skład pierwszej wchodzą schrony główne, obiekty wielosektorowe oraz dwa schrony jednosektorowe przy zaporach przeciwpancernych. Druga, to schrony bojowe/lub schron bojowy typu B1 różnego zastosowania – do ognia flankującego i czołowego, schron obserwacyjny oraz schron bierny dla armat przeciwpancerne. i obsługi – budowla wyjątkowa na Wale Pomorskim.
Pozycje wzmocniono w 1944 r. kilkoma małymi schronami zwanymi potocznie Tobrukami.
Umocnienia te zostały 25 i 26 stycznia 1945 roku obsadzone wzmocnionymi siłami niemieckimi. Wojska radzieckie rozpoczęły tu pierwsze dziania 31 stycznia, od 6 lutego był prowadzony regularny ostrzał nękający z moździerzy i lekkiej artylerii. 11 lutego ta grupa warowna została porzucona przez Niemców.
Schrony zostały wysadzone przez polskich i rosyjskich saperów na przełomie lutego i marca 1945 roku, w kolejnych latach rozebrano zasieki, zasypano rowy, teren zaś zmieniał wygląd w efekcie wydobywania piasku i utworzenia wysypiska śmieci.  W latach osiemdziesiątych ubiegłego wieku pozostałości jednego ze schronów  zawaliły się w wyniku podkopania.
Obecnie zagospodarowane jako skansen militarny, będący oddziałem Muzeum Ziemi Wałeckiej. Oprócz dostępnych do zwiedzania schronów, przygotowano tu dla zwiedzających ekspozycję stałą w pawilonie wystawienniczym oraz ciekawą ekspozycję militariów, wzbogacaną często o kolejne pojazdy i różnego typu broń. Funkcjonuje tu również przy okazji organizowanych imprez "Kino na Bunkrach". Skansen i najbliższe okolice kilka razy w roku są sceną plenerowych imprez typu inscenizacje, koncerty, parady militarne. Muzeum Ziemi Wałeckiej systematycznie organizuje też rajdy szlakiem umocnień Wału Pomorskiego, które kończą się piknikiem militarnym

Głaz pamiątkowy
Głaz upamiętnia jedno z wydarzeń operacji pomorskiej. Został ufundowany przez kombatantów Wojska Polskiego w 1970 roku. Widnieje na nim tablica z napisem: "2 marca 1945 roku 18 P. P. 6 DP, uczestnicząc w operacji pomorskiej 1 Armii Wojska Polskiego opanował Świerczynę i rozwinął natarcie w kierunku na Złocieniec."

Homanit Arena
Regionalne Centrum Turystyki i Sportu w Karlinie HOMANIT ARENA, której zarządcą jest Zarząd Obiektów Sportowych, Turystycznych i Rekreacyjnych Sp. z o. o. zlokalizowane jest w sąsiedztwie stadionu miejskiego przy ul. Kościuszki 1A w Karlinie.
Wielofunkcyjny kompleks sportowy, wraz z wygodnym zapleczem w pełni zaspokaja potrzeby sportowe i kreuje nowa jakość życia oraz spędzania wolnego czasu. Na parterze hali zlokalizowano kompleks sanitarno-socjalny, centrum rehabilitacji z siłownią, kriokomorą i strefą relaksu, salkę zabaw dla dzieci tzw. Małpi Gaj oraz kręgielnię. Piętro przeznaczono na kort do squasha, ściankę wspinaczkową, salę ćwiczeń  przystosowaną do zajęć fitness oraz na salę sportową o wymiarach 33,00x 47,40 m wraz z widownią dla 523 osób. Tutaj również znajdują się pomieszczenia biurowe, w których ulokowano gabinet doradztwa żywieniowego. Znajduje się tutaj również salka konferencyjna ( tzw. Klubowa). Na obydwu poziomach zaprojektowano niezbędne pomieszczenia towarzyszące( szatnie, sanitariaty, pomieszczenia, zaplecza techniczne). Czyli wszystko w jednym miejscu. Obiekt dostosowany jest do organizacji imprez artystycznych, sportowych, kulturalnych, wystawienniczych, konferencyjnych, koncertowych, pracowniczych, integracyjnych, wernisaży, biesiad i wielu innych. Funkcjonalna aranżacja areny głównej jest w stanie pomieścić nawet do 1200 osób.
Obiekt idealnie nadaje się do organizowania zajęć dla dzieci i młodzieży, dorosłych i seniorów, zajęć indywidualnych i grupowych, szkolnych i klubowych oraz zajęć dla pracowników.

Hotel Aquarius Spa 5*

Hotel Unitral Operator Sp. z o.o.

Kamienica przy ul. Konopnickiej 29
Kamienica przy ul. Konopnickiej w Karlinie pochodzi z II połowy XIX w. Jest to budynek mieszkalny, eklektyczny, kalenicowy, murowany o konstrukcji szachulcowej, wypełnionej cegłą. Budynek został prawdopodobnie posadowiony na starym obrysie. Został przebudowany po pożarze miasta w 1859 r. Świadczą o tym zróżnicowana konstrukcja ścian, stropów i wiązarów dachowych. Dom jest budowlą dwukondygnacyjną, szerokofrontową. W budowli widać asymetryczny i centralny przejazd bramny. Pod częścią budynku znajduje się piwnica. Początkowo ściany obwodowe, oprócz frontowej, były wykonane w konstrukcji ryglowej i wypełnione gliną. Do dziś zachowała się tylko północna ściana z pierwotna konstrukcją, w pozostałym glinę zamieniona na cegłę. Ściana od frontu jest wykonana z cegły ceramicznej, otynkowana i pomalowana. Znajdują się na niej elementy ozdobne tj.: pilastry, gzymsy, bonie i opaski otworowe. Wewnątrz w większości zachowały się ściany ryglowe i stare urządzenia kominowe. Wnętrze budynku jest dwutraktowe, z pokojami od frontu i kuchniami od podwórka, z przechodnimi pomieszczeniami. Pierwotnie obejście budynku miało charakter rolniczy z warsztatem rzemieślniczym. Obecnie w budynku znajdują się mieszkania. Obiekt można oglądać z zewnątrz.

Kapliczka przydrożna Matki Bożej Bolesnej
Kapliczka murowana, trzykondygnacyjna. Dolną część stanowi cokół zbudowany na planie kwadratu. Środkowa kondygnacja, proporcjonalnie najwyższa zdobna jest narożnymi pilastrami z prostymi, ledwo zarysowanymi głowicami i bazami. We płaskiej prostokątnej wnęce pomiędzy pilastrami w ścianie od strony skierowanej ku skrzyżowaniu dróg umieszczono płaski krzyż bez figury Jezusa. Kondygnacja najwyższa zbudowana jest na zasadzie latarni – narożne kolumienki na planie kwadratu, korespondujące formą z pilastrami z niższej kondygnacji tworzą otwierającą się arkadowo na cztery strony wnękę. W tej wnęce znajduje się figura Matki Bożej Bolesnej. Prosty, dwuskokowy gzyms podokapowy oddziela górną kondygnację od niskiego, namiotowego, czterospadowego daszku, zwieńczonego prostym metalowym krzyżem.
Kapliczka została wzniesiona prze mieszkańców wsi w okresie międzywojennym. Po wojnie kilkakrotnie odnawiana, z zachowaniem pierwotnej formy.

Kapliczka przydrożna Pana Jezusa Ukrzyżowanego
Kapliczka murowana czerwonej cegły jako jednokondygnacyjna na niewysokim cokole, również ceglanym. W każdej z czterech ścian wydłużona, półkoliście u góry zamknięta nisza. W ścianie zwróconej w kierunku drogi przejazdowej z Wałcza w górnej części niszy umieszczony jest krzyż z Panem Jezusem Ukrzyżowanym, wypełniający jedną trzecią jej część. W środkowej części niszy, oddzielonej od dolnej części kamiennym parapetem znajduje się  figurka Matki Boskiej z różańcem w stylu ludowym. Figurka systematycznie ozdabiana jest kwiatami. Kwiaty zdobią również dolną część niszy. Nisze w pozostałych ścianach są puste, otynkowane na biało. Przykryta daszkiem namiotowym zwieńczonym kulą z krzyżem. Kapliczka przykryta jest czterospadzistym daszkiem namiotowym, zwieńczonym metalową kulą z wznoszącym się nad nią równoramiennym, metalowym krzyżem. Daszek od korpusu kapliczki oddzielony jest profilowanym gzymsem podokapowym. Kapliczka została wzniesiona przed wojną, po wojnie kilkakrotnie odnawiana.

Kasztanowiec czerwony
Kasztanowiec czerwony został objęty ochroną jako pomnik przyrody Rozporządzeniem nr 2/99 Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 30 marca 1999 r. Jest to duże drzewo o obwodzie pnia 389 cm. Osiąga wysokość 19 m, zaś średnica korony wynosi 18 m. Kasztanowiec czerwony jest mieszańcem kasztanowca białego i pochodzącego z Ameryki kasztanowca krwistego. Uprawia się go jako roślinę ozdobną.

Korkowiec amurski
Korkowiec amurski został objęty ochroną jako pomnik przyrody Rozporządzeniem nr 2/99 Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 30 marca 1999 r. Drzewo to ma obwód pnia 230 cm. Osiąga wysokość 15 m, zaś średnica korony wynosi 12 m. Jest to roślina ozdobna, pochodząca z obszaru Azji.

Kościół filialny pw. Narodzenia NMP
Już we wczesnym średniowieczu istniało tu słowiańskie grodzisko, jednak wzmianka o funkcjonowaniu wsi pochodzi z 1565 r. - jest prawdopodobne, iż już wtedy istniał tu kościół, zbudowany w czasie zakładania wsi przez ród Golców z Kłębowca. Prawdopodobnie od 1629 działali tu pastorzy protestanccy, wzmiankowani są m.in. Daniel Bathenius i Johann Scheffler.  Od 1817 roku gmina protestancka w Karsiborze przestała istnieć jako samodzielna i została przyłączona do gminy w Golcach, a jednak dwa lata później w 1819 roku, na miejscu poprzedniego, pobudowany został tu nowy kościół, istniejący do dziś. Obecnie należy on do parafii pw św. Wawrzyńca  w Rudkach, dekanat Mirosławiec, poświęcony został 8.09.1945. Do kościoła przeniesiono w 1946 roku zabytkowy, barokowy ołtarz pochodzący z kościoła w Wielbokach. W 1960 roku przeprowadzono konserwację budynku, 1961 roku został wpisany na  listę zabytków, w 1978 wykonano przybudówkę, około 1981 roku wymieniono pokrycie dachu. W 1987 roku w pobliżu wybudowano nowy kościół i od tej pory zabytkowa świątynia jest wyłączona z użytku.
Jest to budynek zbudowany na cokole z kamieni narzutowych, ściany zaś wykonane zostały z w konstrukcji ryglowej wypełnionej murem z wypalanej cegły, tylko jedna ze ścian, zachodnia jest całkowicie wymurowana z cegieł, których wymiary wskazują, iż pochodzą one z przełomu XIX i XX wieku, zatem w tym czasie dokonano całkowitej wymiany tej ściany, łącznie ze wstawieniem nowej stolarki okiennej i drzwiowej w tej elewacji oraz wymianę niektórych pozostałych okien. Wówczas wydzielono również wewnątrz ściankami kruchtę pod emporą organową.
Kościół został zaprojektowany na planie prostokąta, salowy. Ze strony wschodniej dobudowana jest zakrystia, zaś po stronie zachodniej sześciokątna wieża, wyrastająca o jedną kondygnację ponad korpus główny. Wieża ta przykryta jest iglicowym dachem, którego połacie w swej dolnej części załamują się do wewnątrz. Nad zakrystią umieszczono prosty dach pulpitowy. Korpus główny przykryty jest dachem naczółkowym. Ściana szczytowa i ściany wieży zostały oszalowane pionowo deskami. Warto zwrócić uwagę na ciekawie profilowany gzyms koronujący ściany nawy.

Kościół filialny pw. św. Heleny
Kłębowiec to wieś określana jako klasztorna, kiedyś należała do zakonu templariuszy lub joannitów, niestety, dokładne wzmianki na ten temat nie zachowały się. Od XVI wieku do 1785 roku należała do rodziny Golców. Wiadomo, że pierwszy kościół w tej miejscowości został zbudowany w 1499 roku i był on filią parafii św. Mikołaja w Wałczu. W 1535 roku właściciel wsi przekazał kościół protestantom. W 1720 roku Trybunał Koronny oddał świątynię katolikom, a w 1740 roku decyzją biskupa poznańskiego powróciła ona pod wezwanie św. Heleny. W 1857 drewniany kościół spłonął w wyniku pożaru.
Nowy kościół został zbudowany dopiero w latach 1925/26. Jest to budynek bezstylowy, zaprojektowany na planie prostokąta, z półkolistym prezbiterium oraz małą zakrystią na planie prostokąta przylegająca do ściany bocznej prezbiterium. Nad częścią przednią budynku wznosi się niska, czworokątna, oszalowana wieżyczka z małymi okienkami zamkniętymi drewnianymi żaluzjami. Wieżyczka zwieńczona jest sześcioboczną, drewnianą sygnaturką, przykrytą cebulastym ożebrowanym hełmem zakończonym metalowym krzyżem, na którym przypięta jest cierniowa korona.  Budynek jest w całości otynkowany. W ścianach bocznych znajdują okna wykończone łagodnymi łukami, przy czym w ścianie zachodniej widnieją trzy okna, natomiast we wschodniej dwa okna i boczne wejście, a nad nim okrągłe okno. Okna te opasają obramienia z ciemnobrązowego tynku z ozdobnym klinem u szczytu. Podobne okna znajdują się w trzech ścianach prezbiterium. Okna wypełniają witraże. Jedynie okno zakrystii ma kształt zbliżony do kwadratu i pozbawione jest witraży. Zakrystia przykryta jest jednospadowym dachem, prezbiterium czterospadowym, korpus główny ma dwuspadowy dach. Dodatkową ozdobą są skromne gzymsy podokapowe.

Kościół filialny pw. św. Józefa Oblubieńca
Kościół w obecnej formie został zbudowany w 1929 roku jako świątynia ewangelicka. Wśród kościołów ziemi wałeckiej wyróżnia się on oryginalną formę bryły, nawiązującą swym stylem do elementów modernistycznych.  Budynek kościoła zaprojektowano na planie dwóch połączonych węższymi bokami prostokątów, Pierwszy, większy prostokąt zajmuje nawa główna, na drugim, mniejszym wznosi się prezbiterium  i zakrystia. Bardzo ciekawe jest przejście nawy w prezbiterium, które ma sklepienie będące przedłużeniem sklepienia korpusu głównego,  ale ściany boczne znajdują się na przedłużeniu ścian zakrystii. Wynika to ze zwężenia  tylnej ściany szczytowej symetrycznie z obu stron i dobudowania zakrystii. W ścianie frontowej mieści się wejście główne z dwuskrzydłowymi drewnianymi drzwiami zdobnymi symetrycznie w dwóch osiach ułożonymi w jodełkę deskami. Prostokątne nadświetle zwraca uwagę witrażem z fantazyjnym wzorem. Nadświetle zwieńczone jest pasem wyprofilowanym  z cegieł ułożonych poprzecznie do pozostałych. W górnej części ściany szczytowej widnieją wysokie, prostokątne okna, takie same okna znajdują się w bocznych ścianach prezbiterium. Ściany boczne korpusu głównego wzmocnione są prostymi przyporami dziejącymi je na trzy pola, w których umieszczono okna o kształcie zbliżonym do kwadratu. Takie same okna znajdują się w ścianach bocznych zakrystii.
Nawa główna przykryta dachem wypukło-wklęsłym, zwieńczonym w części przedniej niską wieżą na planie kwadratu, oszalowaną deskami, z namiotowym dachem, na którym umieszczony jest krzyż. Przybudówka mieszcząca zakrystię ma dach trzyspadowy. Dodatkowym elementem dekoracyjnym jest kontrast kolorystyczny pomiędzy czerwonymi ceglanymi ścianami i zielonym pokryciem dachów.

Kościół filialny pw. św. Piotra i Pawła
Pierwszy kościół w Dobinie istniał już prawdopodobnie na początku XIV wieku. Nie jest pewne, czy ta drewniana świątynia przetrwała aż do XIX wieku, czy też w międzyczasie była odbudowywana. Zachowały się natomiast zapiski o splądrowaniu świątyni w 1635 roku przez wojska szwedzkie. Żołnierze ukradli wówczas miedzy innymi cenny kielich oraz 1000 guldenów. W 1836 roku na miejscu zniszczonego już bardzo kościoła wzniesiono murowany budynek. Zbudowany on został w stylu neoromańskim, z granitowych kamieni i cegły ceramicznej (narożniki, ościeża i opaski okien oraz gzymsy).  Początkowo była to  budowla bezwieżowa. Wieża została dobudowana dopiero w 1909 roku.
Kościół jest jednonawowy, z  prostokątnym prezbiterium zamkniętym zakrystią na planie połowy sześcioboku, mającą oddzielne wejście we wschodniej części. Drzwi główne, do których prowadzą szerokie dwustopniowe schody,  znajdują się w dolnej kondygnacji wieży, pochodzącej z pierwszego etapu budowy. Są to drzwi drewniane, dwuskrzydłowe, ramowo – płycinowe.   Płyciny wypełnione są deskami z dekoracją ze szczeblinek w formie ukośnej kraty. Nadświetle zamknięte jest półkolistym łukiem , przedzielone pionowo na trzy kwatery, które z kolei  podzielone zostały szczeblinkami na cztery nierówne części. Portal wejścia głównego jest zakończony jednoskokowym półkolistym łukiem. Nad portalem ściana częściowo wybudowana jest z granitowych kamieni, ale już nad gzymsem wieńczącym nawę jest całkowicie ceglana. W ścianie frontowej nad portalem wejściowym znajdują się dwa półkoliście zamknięte okienka, zaś w obu ścianach  bocznych umieszczono  pojedyncze blendy (nietynkowane) w kształcie nawiązującym do okien), nad nimi dodatkowe pojedyncze, wąskie okienka.  W najwyższej kondygnacji wieży w ścianie frontowej oraz tylnej również widoczne są po dwa okienka, podobne kształtem, jednak rozmieszczone nieco inaczej niż w niższej kondygnacji. Ściany boczne otrzymały pojedyncze okienka. Są one zamknięte drewnianymi żaluzjami. Wieża przykryta jest dwuspadowym dachem, zwieńczona czworoboczną latarnią ze stożkowatym hełmem, zakończonym metalową kulą z krzyżem.
Ściany boczne nawy mają elewacje podzielone dwoma dużymi oknami zamkniętymi u góry półkolistymi łukami. W ścianach prezbiterium umieszczono trzy okna o tej samej formie. Dekoracją architektoniczną wzbogacającą wygląd elewacji są ceglane gzymsy kordonowe obiegające ściany budynku na wysokości parapetów i podłuczy okien oraz gzymsy opasujące wieżę.
Początkowo kościół w Dobinie był filią parafii pw. św Mikołaja w Wałczu, W roku 1923 został wyodrębniony z tej parafii jako lokalny wikariat, w 1932 stał się samodzielną parafią, obecnie jest to filia kościoła parafialnego pw. wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Skrzatuszu.

Kościół parafialny pw. Matki Boskiej Częstochowskiej
Kościół został wybudowany w 1462 r. w stylu gotyckim, przebudowany w XIX w. Kościół jest zbudowany z cegły i granitu, otynkowany, oszkarpowany, salowy. Wybudowano go na rzucie prostokąta, z prezbiterium zakończonym poligonalnie. Dach kościoła jest dwuspadowy, pokryty blachą. Strop kościoła jest płaski, drewniany. W świątyni znajduje się empora drewniana wsparta na słupach oraz organy, do których prowadzą wąskie schodki. Okna zakończone są łukiem odcinkowym. Wejście do kościoła zakończone ostrołukowo. Od strony zachodniej w 1568 r. dobudowano wieżę zakończoną hełmem trójkondygnacyjnym. Od strony południowej kościoła dobudowano zakrystię. Do czasów obecnych z zabytkowego wnętrza kościoła zachowały się: ambona rokokowa z XVII w. oraz dwa dzwony na wieży. Kościół ogrodzony jest murem. Dostęp do obiektu dla osób niepełnosprawnych jest utrudniony, ponieważ do wejścia prowadzą schodki, nie ma podjazdu.

Kościół parafialny pw. Matki Bożej Różańcowej
Kościół klasycystyczny wybudowany został w 1830 roku. Stanowi obiekt zabytkowy.

Kościół parafialny pw. św. Andrzeja Boboli
Kościół parafialny pw. św. Andrzeja Boboli został wzniesiony w 1865 r. Jest to świątynia wybudowana z kamienia polnego, prezentuje styl neoromański. Najcenniejszym zabytkiem w kościele, a zarazem jednym z nielicznych tego typu zabytków na terenie Pomorza Zachodniego, jest chrzcielnica pochodząca z przełomu XII i XIII wieku. Ma ona kształt kielicha, została wykonana z pojedynczego kamienia z wapienia gotlandzkiego.
Świątynię otacza okazały starodrzew.
Kościół wraz z otoczeniem jest wpisany do rejestru zabytków.

Kościół parafialny pw. św. Jerzego
Kościół został wybudowany w XIV w. prawdopodobnie na fundamentach pogańskiej świątyni. Kościół należy do gotyckich, specyficznych dla ówczesnych czasów, świątyń. Budowle te wiązano z cmentarzami lub szpitalami i lokowano poza obrębem murów miejskich, ponieważ uważano je za źródło chorób i epidemii. Według przekazów przy kościele św. Jerzego znajdował się szpital z kaplicą św. Jakuba, spalony w XVII w. Przy szpitalu zlokalizowane było również leprozorium (dom trędowatych). Kościół wielokrotnie ulegał pożarom. W latach 1870-1910 był rekonstruowany i odbudowany, wówczas też dobudowano kaplicę - zakrystię (prawdopodobnie na miejscu wcześniejszej).
Kościół jest orientowany, zbudowany z czerwonej cegły, na planie prostokąta, jednonawowy z prezbiterium zamkniętym trójbocznie. Nad dachem kościoła wznosi się wieża z dwuspadowym dachem ostrosłupowym, pokrytym dachówką ceramiczną. Okna świątyni są zakończone ostrołukowo, w oknach witraże. Po wojnie w kościele dobudowano nowy balkon, który negatywnie wpłynął na estetykę wnętrza kościoła. Do 1944 r. kościół służył jako kaplica cmentarna dla wyznania ewangelickiego. Kościół nie ma progów, jest więc dostępny dla osób niepełnosprawnych. Plac przykościelny jest zadbany, z licznymi krzewami. Na terenie tym znajduje się również zadaszenie, pod którym latem mogą być odprawiane msze, oraz budynek plebanii. Świątynia ogrodzona jest płotem.

Kościół parafialny pw. św. Wawrzyńca
Pierwszy kościół w tej miejscowości został zbudowany w 1665 roku, była to niewielka drewniana świątynia, którą dwukrotnie przebudowywano, ze względu na zwiększającą się ilość parafian, jak i zniszczenie drewnianej konstrukcji. Te prace remontowe były przeprowadzane w XVIII i XIX wieku. Na początku XX wieku świątynia miała konstrukcję ryglową.
W latach trzydziestych XX wieku kościół został niemal całkowicie rozebrany, pozostała jedynie wieża. Ma ona konstrukcję szkieletową, całkowicie oszalowaną pionowo deskami. W wieży mieści się wejście główne do którego prowadzą murowane schodki i podjazd dla niepełnosprawnych. Drzwi wejściowe są dwuskrzydłowe, drewniane zdobne płycinami w kształcie prostokątów o różnych proporcjach. Nad drzwiami podwójny daszek – metalowy w kształcie półparasola podtrzymywany przez ozdobną metaloplastykę i współczesny wykonany z pleksiglasu. W dolnej części wieży mieści się kruchta. W górnej kondygnacji wieży, w ścianie frontowej znajduje się niewielkie, prostokątne okienko, zasłonięte drewnianymi żaluzjami. Wieża przykryta jest blaszanym czterospadzistym namiotowym daszkiem i zwieńczona metalowym krzyżem. Do wieży dobudowany został korpus główny kościoła w stylu eklektycznym o cechach neoromańskich i neogotyckich. Wzniesiony został na podmurówce z kamieni polnych. Ściany ceglane zostały otynkowane, z cegły ceramicznej wykonano jedynie opaski wokół okien, drzwi oraz gzymsy podokapowe. Okna otrzymały ciekawą formę –pięcioboków o wydłużonych ścianach bocznych. Do korpusu głównego dobudowane są dwa aneksy – pierwszy boczny na planie kwadratu, drugi, mieszczący prezbiterium na planie prostokąta o ściętych kątach zewnętrznych. Przy kościele znajduje się drewniana dzwonnica w typie krosna a w niej dwa zabytkowe dzwony. Jeden z nich został odlany w 1669 roku przez Lotaryńczyka Franciszka Dubois a ufundowany przez Rudigera von Golz, drugi dzwon pochodzi z roku 1676. Na wyposażeniu kościoła są też zabytkowe organy zbudowane przez Edwarda Wittka z Elbląga w 1932 roku. Kościół w obecnej formie został zbudowany jako świątynia ewangelicka, został więc po przejęciu przez katolików poświęcony 8 czerwca 1945 roku i od 27 lutego 1945 jest kościołem parafialnym.

Kościół parafialny pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny
Gotycka świątynia została wzniesiona najprawdopodobniej w XV wieku. W trakcie pożaru, który miał miejsce w 1658 roku uległo nieodwracalnemu zniszczeniu gotyckie sklepienie, które zostało zastąpione belkowanym. W latach 1847-1849 przeprowadzono w kościele gruntowny remont, który przyczynił się do zatarcia pierwotnego stylu. Usunięto wówczas zewnętrzne przypory, gotyckie łuki okien, a nieciekawy tynk przykrył oryginalną fakturę cegieł i kamieni, z których powstała świątynia. W 1879 roku starą wieżę zastąpiła nowa, zbudowana w stylu gotyckim. W latach 1936 – 1937 prowadzono kolejną przebudowę, w wyniku której bryła kościoła otrzymała obecny wygląd. Po drugiej wojnie światowej wymieniono witraże, organy a także zmieniono wygląd fasady świątyni. Świątynia pełni funkcję kościoła parafialnego rzymskokatolickiej parafii pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Złocieńcu.

Kościół pw. Matki Bożej Anielskiej
Kościół p.w. Matki Bożej Anielskiej w Rąbinie jest kościołem parafialnym rzymsko-katolickim. Kościół został wybudowany w 1925-27 r. Budynek kościoła został posadowiony na cokole granitowym. Świątynię założono na planie krzyża łacińskiego. Nawa główna z prezbiterium oraz zakrystią wyodrębnioną prostokątnym ryzalitem. Prezbiterium zamyka półkolista absyda, nakryta trójspadowym dachem. W oknach absydy znajdują się witraże. Kościół posiada czworoboczną, trójkondygnacyjną wieżę  Ściany są murowane z cegły ceramicznej. Dach kościoła pokryty jest blachą ocynkowaną. Wewnątrz kościoła znajduje się empora drewniana, na którą prowadzą schody drewniane. Empora wsparta jest na czterech drewnianych filarach. Okna prostokątne zakończone półkoliście. Wejście do kościoła przez kruchtę, od strony południowej. Wejście boczne prowadzi do zakrystii, na wieżę i klatkę prowadzącą na emporę. Na chórze muzycznym znajdują się czynne organy. W wieży znajdują się dwa dzwony. W świątyni nie ma starego wyposażenia, w większości pochodzi ono z XIX w. Na uwagę zasługują: witraże w oknach absydy przedstawiające symbole eucharystyczne, empora drewniana, konfesjonał drewniany oraz drzwi zewnętrzne i boczne. W otoczeniu świątyni znajduje się cmentarz komunalny. Na placu przykościelnym rosną stare drzewa.

Kościół pw. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny
Kościół rektoralny pw. Niepokalanego Poczęcia NMP wraz z klasztorem i domem parafialnym tworzą zespół klasztorny diakonis ewangelickich wpisany do rejestru zabytków 27.01.1998 roku.
Kościół został wzniesiony w 1832 roku na miejscu innej świątyni. Prezentuje styl neogotycki. Jest to jednonawowa świątynia zbudowana z czerwonej cegły, zwieńczona sygnaturką. Okna i portal wejściowy zakończone są ostrołukowo. Wyposażenie świątyni jest skromne, utrzymane w stylu neogotyckim.
W okresie międzywojennym pełnił funkcję parafii garnizonowej, a od 1945 ponownie była to parafia rzymsko-katolicka, to właśnie tutaj odprawiono pierwszą po wojnie mszę świętą dla katolików. Od 1945 do 1972 roku kościół był pod opieką franciszkanów. Od 1994 roku jest to kościół rektorski na terenie parafii pw. Wniebowzięcia NMP. Kościół przerwał niezniszczony w czasie II wojny światowej, co w Kołobrzegu, który został zniszczony w 95%, jest faktem godnym uwagi.

Kościół pw. św. Michała Archanioła
Kościół pw. św. Michała Archanioła w Karlinie jest wybudowany w stylu późnogotyckim. Powstał w 1510 r. na polecenie biskupa Martina Caritha, prawdopodobnie na miejscu zniszczonego w 1409 r. wcześniejszego kościoła. Kościół zbudowany jest z cegły, nieotynkowany, orientowany, trzynawowy. Od strony zachodniej widnieje wieża, w której znajduje się wejście do kościoła. Dach wieży jest dwuspadowy. Dach świątyni jest również dwuspadowy, pokryty blachą miedzianą. Otwory okienne zakończone łukiem okrągłym. Prezbiterium kościoła jest wyodrębnione z nawy, zakończone trójbocznie. Nawy boczne są różnej wysokości. Wewnątrz sklepienie gwiaździste, żebra sklepienia wychodzą ze ścian. Kościół był świątynią protestancką. Do parafii kościoła karlińskiego należało miasto Karlino oraz wsie: Kowańcz, Redlino i Karścino. Kościół otaczał cmentarz stanowiący miejsce pochówku dla mieszkańców Karlina i okolicznych wsi. Na początku XIX w. cmentarz został przeniesiony na ulicę Koszalińską na Wzgórze Wiatraczne. Obecny wygląd kościoła różni się od pierwotnego, ponieważ uległ on znacznemu zniszczeniu w pożarze, który wybuchł w 1685 r. Przekazy podają, że podczas tego pożaru został zniszczony obraz przedstawiający biskupa Martina Caritha naturalnej wielkości. W 1807 r. Kościół był miejscem zakwaterowania francuskich wojsk. W związku z tym, że był także wykorzystywany jako magazyn wojskowy, został znacznie zniszczony. Część wyposażenia została przeniesiona do plebani, gdzie odbywały się nabożeństwa. Dopiero pod koniec XIX w. kościół odzyskał swój charakter. W późniejszym okresie kościół parokrotnie był remontowany, m. in. w 1866 r., 1872 r., 1890 r. i 1894 r. W 2006 r. w ramach rewitalizacji centrum Karlina teren wokół kościoła został zagospodarowany. Wówczas także, przy kościele, postawiono pomnik patrona parafii św. Michała Anioła. W 2012 r. kościół przeszedł kapitalny remont w ramach projektu dofinansowanego przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego. W ramach prac odremontowano i przygotowano dla zwiedzających wieżę kościelną. Wieża udostępniania jest zwiedzającym po wcześniejszym ustaleniu z Centrum Informacji Turystycznej. Istnieje również możliwość zwiedzania wieży z przewodnikiem.
Na osobną uwagę zasługują organy w karlińskim kościele. Zbudowano je w stylu neogotyckim, pochodzą prawdopodobnie z 1854 r. (tak wskazuje napis na największej piszczałce). W 2008 r. wykonano renowację instrumentu, który przez wiele dziesięcioleci był nieużywany. Ciekawostką jest fakt, że klawiatura instrumentu jest w odwróconej kolorystyce. Klawisze tonowe – przeważnie białe, tutaj są czarne i zostały wykonane z drewna hebanowego, a klawisze diatoniczne – przeważnie czarne, tu są białe pokryte listkiem kości. Do zabytkowego wyposażenia kościoła należą: kilka płyt nagrobnych z XVII i XVIII w., klasycystyczny żyrandol ze szkła kryształowego z XIX w., dzwon żeliwny z 1686 r. wykonany przez Ernesta Kreideweissa, obraz "Złożenie Chrystusa do grobu" z 1858 r., ołtarz klasycystyczny z XVIII w. z obrazem olejnym "Modlitwa w Ogrójcu" z 1891 r. namalowany przez E.A. Fischera (oryginalny szkic do obrazu znajduje się w Muzeum Ziemi Karlińskiej), romańska granitowa kropielnica pochodząca z XII/XII w., znaleziona podczas porządkowania terenu przykościelnego, wykopana i oczyszczona, obecnie znajduje się przy bocznym wejściu do kościoła.
Kościół jest dostępny dla osób niepełnosprawnych, ponieważ do wejścia prowadzi podjazd. Z wielu ciekawostek związanych z historią kościoła, są trzy warte wspomnienia. Pierwszą z nich jest to, że prawdopodobnie kościół jest połączony z dawnym zamkiem biskupów kamieńskich w Karlinie podziemnym przejściem. Kolejną ciekawostką jest to, że prawdopodobnie w kościele spoczywa ciało ostatniego katolickiego biskupa na Pomorzu - Erazma von Mantueffela, który mieszkał na zamku w Karlinie w latach 1521-1544. Poza tym wieść niesie, że w kościele modlił się Karol Wojtyła, który wraz z przyjaciółmi zatrzymał się tu na chwilę podczas jednego ze spływów kajakowych.

Kościół pw. św. Teresy od Dzieciątka Jezus
Kościół pw. św. Teresy od Dzieciątka Jezus w Gawrońcu jest kościołem filialnym, należącym do parafii Wniebowzięcia NMP w Toporzyku. Świątynię wybudowano w 1828 r. Kościół jest budowlą nietypową dla tego regionu. Wybudowano go w kształcie granitowej rotundy. Okna świątyni są prostokątne zakończone łagodnym łukiem, zdobione pilastrami. Najciekawszym jednak elementem kościoła są jego podziemia, w których znajdują się krypty ze szczątkami dawnych właścicieli okolic - rodziny Borcke (Borków). Najstarsza trumna w krypcie pochodzi z 1671 r. Ta część jest niedostępna dla turystów. Niestety przez ostatnie lata ktoś zdewastował i splądrował krypty, w wyniku czego trumny zostały zniszczone i ich części porozrzucane są po kryptach. Kościół jest pięknie położony, na wzniesieniu pokrytym trawą i kwiatami. W otoczeniu świątyni znajdują się duże stare drzewa. Do wejścia do kościoła prowadzą schody z kamieni. Obok świątyni stoi krzyż misyjny.

Kościół pw. św. Wojciecha
Obecny kościół stoi w miejscu XVI-wiecznej świątyni o konstrukcji szkieletowej. W latach 1887-88 rozebrano go ze względu na „zużycie konstrukcji drewnianej i spękanie murów”. Na jego miejscu w latach 1889-91 wybudowano w stylu neogotyckim dwunawowy kościół i pięciokondygnacyjną dzwonnicę. Jako budulca użyto licowanej cegły. Nawa główna posiada półkoliste prezbiterium, w jego centralnym miejscu umieszczono ołtarz główny przeniesiony z rozebranego kościoła. Na emporze muzycznej zainstalowane są pneumatyczne organy, które sprowadzono z Zurychu. Świątynia pełni funkcję kościoła parafialnego rzymskokatolickiej parafii pod wezwaniem Wojciecha Biskupa Męczennika w Wierzchowie.

Lapidarium żydowskie
Sześć macew ocalałych z dwóch dawnych cmentarzy żydowskich ustawiono na planie gwiazdy Dawida. Pomiędzy jej ramionami utworzył się plac o średnicy 6 metrów. Lapidarium otwarto w 2000 roku. Czarna kamienna tablica informuje w trzech językach: polskim, hebrajskim i niemieckim, co to za miejsce i jaki los spotkał kołobrzeżan pochodzenia żydowskiego z rąk niemieckich narodowych socjalistów. Napis brzmi: "Ku pamięci członków społeczności żydowskiej Kołobrzegu wywiezionych w 1940 roku i zamordowanych przez hitlerowców w dniu 28.X.1942 roku w obozie zagłady w Bełżcu. Społeczność żydowska mieszkająca w Kołobrzegu w latach 1812-1940 wniosła wielki wkład w rozwój miasta jako nadmorskiego uzdrowiska". Treść ta podpisana jest: "Mieszkańcy Kołobrzegu", a pod nią jeszcze adnotacja: "W tym miejscu w latach 1812-1938 znajdował się cmentarz żydowski".
Wojna zastała w Kołobrzegu około 300 mieszkańców narodowości żydowskiej. Kołobrzeg liczył wtedy ponad 36 tysięcy mieszkańców. Dla rozwoju miasta zasłużyli się między innymi twórcy dobrej sławy miasta jako uzdrowiska, a wśród nich lekarze z rodziny Beherend, to jest Moses, Feliks i Walter oraz Herman Emanuel i Magnus Hirschfeld, a także Eberhard Margulies.
Lapidarium żydowskie było centralnym miejscem spotkań młodzieży z różnych państw w ramach Dni Tolerancji, które obyły się trzykrotnie w latach 2000, 2001 i 2002. Szczególnie duży zasięg miały ostatnie, w których wzięli udział przedstawiciele Wielkiej Brytanii, Białorusi, Estonii, Izraela, Litwy, Łotwy, Niemiec, Polski, Rosji, Ukrainy i Włoch. Gościem honorowym  był ambasador Izraela w Polsce Shewach Weiss.
Sześć macew ocalałych z dawnych cmentarzy żydowskich ustawiono na planie gwiazdy Dawida. Pomiędzy jej ramionami utworzył się plac o średnicy 6 metrów. Czarna kamienna tablica informuje w trzech językach: polskim, hebrajskim i niemieckim, co to za miejsce i jaki los spotkał kołobrzeżan pochodzenia żydowskiego z rąk niemieckich narodowych socjalistów. Napis brzmi: "Ku pamięci członków społeczności żydowskiej Kołobrzegu wywiezionej w 1940 roku i zamordowanych przez hitlerowców w dniu 28.X.1942 roku w obozie zagłady w Bełżcu. Społeczność żydowska mieszkająca w Kołobrzegu w latach 1812-1940 wniosła wielki wkład w rozwój miasta jako nadmorskiego uzdrowiska". Treść ta podpisana jest: "Mieszkańcy Kołobrzegu", a pod nią jeszcze adnotacja: "W tym miejscu w latach 1812-1938 znajdował się cmentarz żydowski".
, zniszczony podczas II wojny światowej przez Niemców.Szczególne zasługi dla rozwoju miasta i balneologii wnieśli żydowscy lekarze: dr Moses Beherend (1869), dr Feliks Beherend (1853-1917), dr Walter Beherend, dr Eberhard Margulies, dr Herman Emanuel Hirschfeld (1825-1885), dr Magnus Hirschfeld (1868-1935) i wielu innych."

Latarnia morska w Kołobrzegu
Jest to zabytkowy obiekt nawigacyjny a jednocześnie punkt widokowy i atrakcja turystyczna. To także jeden z symboli Kołobrzegu.
Po raz pierwszy zapalono w Kołobrzegu światło wskazujące statkom drogę do portu w 1666 roku. Dzięki latarni położenie kołobrzeskiego portu jest widoczne na morzu z prawie 30 kilometrów. Zazębia się w spójny system z latarniami w Gąskach na wschodzie i Niechorzu na zachodzie. Aparat optyczny z 20 żarówkami o mocy po 200 W umieszczony jest na wysokości 36,5 m. Wysokość samej wieży, wybudowanej na zabytkowym forcie z XVIII w., wynosi 26 m. Na szczyt prowadzi 110 krętych schodków - w połowie murowanych spiralnie w ciasnej klatce schodowej wokół trzonu, następnie metalowych przebiegających wewnątrz wieży.
Obecna latarnia zastąpiła poprzednią, zniszczoną w toku działań II wojny światowej.  Została wybudowana w 1945 roku przez żołnierzy Armii Czerwonej jako pomnik zwycięstwa tych wojsk nad wojskami hitlerowskimi. Początkowo posiadała pięcioramienną gwiazdę na szczycie i napis po rosyjsku, wychwalający czyn wojenny lat 1941 - 1945. U stóp latarni mieścił się wówczas cmentarz żołnierski. Z czasem, podczas kolejnych remontów, stopniowo została pozbawiona elementów ideologicznych.
Dużą wartość historyczną przedstawia fort, na którego stropie wybudowana jest wieża latarni. Sam fakt, że jest w stanie udźwignąć jej ciężar, świadczy o solidności tej konstrukcji obronnej z lat 1770 - 1774. Trzykondygnacyjna budowla, z czynnym do dzisiaj artezyjskim źródłem słodkiej wody na najniższym poziomie, służyła obronie portu. Źródło to jest przykryte przezroczystą płytą, znajduje się w  tej części podziemia, które zajmuje Muzeum Minerałów. W drugiej części piwnic mieści się kulturalno-rozrywkowy lokal muzyczny. Na półpiętrach wewnątrz wieży znajdują się wystawy marynistyczne i stoiska z pamiątkami

Leśne Domowisko
Chcesz odpocząć od codziennego pośpiechu w otoczeniu pięknej przyrody i malowniczych krajobrazów? Marzą Ci się leniwe rodzinne wakacje, weekend z przyjaciółmi lub aktywny urlop nad wodą? Zapraszamy nad piękne jezioro Siecino położone w sercu Drawskiego Parku Krajobrazowego. Oferujemy komfortowe domki wypoczynkowe nad jeziorem Siecino do wynajęcia, położone zaledwie 300 m od brzegów jeziora. Domki w pełni wyposażone mogą ugościć maksymalnie 6 osób, pupile mile widziane. Zapraszamy.

Licznik rowerowy Toporzyk

Liśnica
Rzeka Liśnica przecina Białogard w kilku miejscach. Najładniejszy fragment znajduje się przy ulicy Kopernika, przy Parku Orła Białego. Liśnica ma swoje źródło na Pojezierzu Drawskim i przepływa przez Równinę Białogardzką. Liśnica jest prawobrzeżnym dopływem rzeki Parsęty. Rzeka ma długość 42 km, a powierzchnia zlewni wynosi ponad 190 km2. Liśnica ma jeden prawobrzeżny dopływ - rzeczkę Leszczynkę. Rzeka wpisała się trwale w krajobraz miasta. Mieszkańcy szczególnie polubili miejsce przy Parku Orła Białego, gdzie siedlisko mają dzikie kaczki i gdzie można je tam dokarmiać. Liśnica jest czystą rzeką, dzięki czemu jest bogata w pstrągi. Stanowi więc doskonałe miejsce dla wędkarzy.

Mewa Marian na deskorolce rzeźba Kołobrzeg

Miejska Informacja Turystyczna w Kołobrzegu
W Informacji Turystycznej można uzyskać informacje dotyczące oferty turystycznej i kulturalnej gminy i miasta Kołobrzeg, powiatu kołobrzeskiego oraz okolicznych miejscowości. Można nabyć tutaj mapy, przewodniki oraz książki związane z regionem, a także można uzyskać pomoc w kontakcie z pilotem i przewodnikami turystycznymi.
Informacje udzielane są w języku polskim, niemieckim oraz angielskim.

Mielenko & Spa

Miłorząb dwuklapowy
Miłorząb dwuklapowy został objęty ochroną jako pomnik przyrody Uchwałą nr XIX/138/04 Rady Gminy Gościno z 30.09.2004 r. Drzewo to ma obwód 253 cm i osiąga wysokość 15 m. Szacuje się, że ma ok. 150 lat.

Molo spacerowe w Kołobrzegu
Spacer ponad wodą po deskach należy do obowiązkowych atrakcji pobytu w Kołobrzegu. Od generalnego remontu w 2014 roku deski nie są już drewniane, nowe wykonane zostały z plastikowego kompozytu. Remont był już wyczekiwany, gdyż żelbetowe molo długości 220 metrów zostało oddane do użytku w czerwcu 1971 roku i od tego czasu poddawane było jedynie kosmetycznym poprawkom. Spacery i odpoczynek na ławkach, to oczywistość, a latem można też rozstawić leżaki. Na głowicy, na dwóch poziomach, mieszczą się tarasy o powierzchni 620 metrów kwadratowych, sezonowo otwierany jest lokal gastronomiczny. Oczko wodne pozwala turystom wrzucać monety "na szczęście" oraz jako wróżbę powrotu w to miejsce. Z molo otwiera się piękny widok na kołobrzeską plażę, park i port. W czasie sztormów atrakcją są fale zalewające obiekt, rozbijające się o betonową konstrukcję na kilka metrów w górę. Próby uruchomienia rejsów wycieczkowych z głowicy molo kończyły się po krótkim czasie niepowodzeniem - jest w tym miejscu zbyt płytko. Molo otwarte jest przez całą dobę, cały rok, bez względu na pogodę. Latarnie oświetleniowe rozmieszczone są na całej długości po obu stronach traktu spacerowego. Duże wrażenie robi kolorowe podświetlenie, zainstalowane w 2015 roku. Obowiązuje tu zakaz skakania do morza. W sprzyjających okolicznościach do głowicy molo można dojść przez wodę, ale tylko wtedy, gdy nie ma fal, a dno jest odpowiednio ukształtowane - co bywa nietrwałe i zmienne z dnia na dzień, w zależności od prądów morskich. W 2012 roku molo kołobrzeskie zostało uznane przez internautów portalu onet.pl za najromantyczniejsze miejsce w województwie.

Most kolejowy nad Radwią
Most kolejowy nad Radwią w Karlinie jest jednym z ciekawszych walorów architektonicznych regionu. Stanowi ozdobę miasta i nieodłączny obrazek Karlina. Most wybudowano w 1859 r. Ceremonię otwarcia mostu zaszczycił sam Wilhelm I, regent i późniejszy cesarz niemiecki. Przez most prowadziła trasa kolejowa Stargard-Koszalin-Kołobrzeg. Most stanowił na tamten czas wyczyn inżynierii w dziedzinie budowy mostów, o czym świadczy zamieszczenie szczegółowego opisu konstrukcji mostu w ówczesnym niemieckim magazynie inżynieryjnym wydawanym w Berlinie - "Czasopismo Inżynierii Budowlanej". Przez przedwojennych mieszkańców Karlina most zwany był "Bogen", czyli "łuki". Most jest bardzo okazały, z czerwonej cegły, z pięcioma łukami. Najładniej się prezentuje patrząc na niego z przystani kajakowej w Karlinie.

Most wiszący "Kłosowski"
Od wielu lat istniał most łączący wałecką Bukowinę z leśnym terenem, leżącym po drugiej stronie jeziora Raduńskiego. Od nazwy owego lasu zwany był mostem Kłosowskim. Zanim ten most powstał, aby dostać się na drugą stronę, trzeba było wędrować dookoła jeziora Raduń, bądź korzystać z usług przewoźnika, który dysponował łodzią. Bywało, że ów przewoźnik nie zawsze słyszał przywoływanie, kiedy był na przeciwnym brzegu… Zimą 1890/91 po długich przygotowaniach w najwęższym miejscu jeziora zbudowano most. Mieszkańcy i turyści mogli wygodnie spacerować po Bukowinie i Lesie Kłosowskim. Budując most nie przewidziano jednak, że będzie on przeszkodą dla statków – była to drewniana, niezbyt wysoko zawieszona konstrukcja . W 1910 roku mieszkaniec Wałcza, który przeprowadził się do Berlina, podarował miastu dwa stateczki parowe. Stateczki miały dość wysokie kominy, więc konieczne okazało się podwyższenie mostu w jego środkowej partii, co dodało mu malowniczości. Taki właśnie most był ulubionym motywem na przedwojennych widokówkach a także miejscem romantycznych spotkań. Istnieje nawet legenda o tym mostku i nieszczęśliwej miłości:
Otóż ponad 100 temu, pięknego, wiosennego dnia na mostku tym stała, osłaniając się od słonecznych promieni koronkową parasolką Julia – młodziutka mieszkanka Wałcza. Obok niej stało jeszcze kilka osób z jej rodziny – ojciec, matka, młodszy brat. Wtedy na jeziorze pojawiła się łódź z zawzięcie wiosłującym młodzieńcem. Spojrzał on na grupę ludzi stojących na moście i powiosłował dalej. Julia jednak spojrzawszy na wioślarza zakochała się w nim od razu swą pierwszą, młodzieńczą miłością. Od tego dnia wyciągała więc rodzinę na częste  spacery nad jezioro Raduńskie, czasem wymykała się sama, licząc, że znowu zobaczy obiekt swych westchnień. Rzeczywiście, parę razy jej się to udało a  spotkania te podsycały jej uczucie. Śniła o chwili, kiedy wreszcie poznają się osobiście, wyobrażała sobie kolejne spotkania, oświadczyny, wreszcie ślub.
Po jakimś czasie zamienili kilka grzecznościowych słów. Wprawdzie młodzieniec wyglądał na zainteresowanego Julią, ale nigdy ich znajomość nie rozwinęła się tak, jak to sobie wymarzyła dziewczyną. Sportowiec nie zamierzał  odegrać roli Romea. Miał na imię Uwe i chętnie rozmawiał z Julią, żartował, zaprosił ją nawet wraz z bratem na przejażdżkę łodzią. Julia oczekiwała na coś więcej. Któregoś dnia Uwe powiedział, że wyjeżdża na dwa miesiące do domu, do Berlina, ale wróci, by kontynuować trening. Zasmuciło to Julię, ale w jej sercu pojawiła się nadzieja – może Uwe chce porozmawiać z rodziną na ich temat? Może jego rodzice zaakceptują ją i może wreszcie znajomość potoczy się tak, jak w jej marzeniach?
I Julia zaczęła snuć marzenia coraz śmielej. Uwierzyła w nie do tego stopnia, że przedstawiła rodzicom swe marzenia jako rzeczywistość. Opowiedziała, że Uwe pojechał rozmawiać z rodzicami o ślubie. Była dobrą partią, ojciec jej był zamożnym kupcem, przyszły zięć  mógł więc liczyć na dobry posag. Rodzina zaczęła planować  wesele. Julia oglądała modele ślubnych sukni, ostatecznie postanowiono dokonać zakupu w Berlinie, w najbardziej znanej i najdroższej firmie. Gdy Julia oglądała suknie, obok kupowała ślubny strój inna panna – piękna, smukła blondynka o zielonych oczach. Te oczy utkwiły Julii w pamięci, były jak woda w jeziorze Raduńskim.
Radosny był powrót ze ślubną suknia do Wałcza. Julia cieszyła się jak dziecko, wyobrażając sobie siebie w roli panny młodej a później – szczęśliwej żony. Zaplanowała też podróż poślubną – wybrała romantyczny miesiąc miodowy w Wenecji. Tak minęły dwa miesiące. Dziewczyna z niecierpliwością oczekiwała ukochanego, będąc całkowicie pewna jego oświadczyn. Codziennie stała na mostku Kłosowskim, wyczekując znajomej łodzi. Wreszcie zobaczyła, jak płynie. Serce radośnie zabiło, lecz nagle ze zdziwieniem przetarła oczy – w łodzi wraz z Uwe siedziała jakąś dziewczyna! Uwe wesoło pomachał Julii ręka a popłynąwszy blisko zawołał: - Witamy pannę Julię! Chciałbym przedstawić moją żonę – oto ona –Gertruda von Wenzlau! I Julia zobaczyła piękna kobietę z zielonymi oczami – tak zielonymi, jak woda w jeziorze! Skinęła jej głową, lecz ze ściśniętego gardła nie udało jej się  wydobyć ani słowa. Odwróciła się i pobiegła do domu.  Przepłakała trzy dni i trzy noce, nie mówiąc rodzinie, co się stało. A kiedy przestała płakać, wyciągnęła z szafy ślubną suknie, ubrała ją i wyszła z domu. Jak w lunatycznym śnie skierowała się w stronę mostka. Chwilę stała na nim, patrząc w wodę, która przypominała jej oczy Gertrudy. Ten kolor to moja śmierć... – pomyślała Julia i skoczyła do wody.
Przez wiele lat ponoć widywano na mostku Kłosowskim białą postać w ślubnej sukni. Teraz, kiedy na jego miejscu jest most wiszący – duch Julii pojawia się na brzegu jeziora, szukając starego drewnianego mostu, by z niego wypatrywać, czy ukochany nie nadpływa łodzią...
W czasie działań wojennych most uległ zniszczeniu, po jakimś czasie polscy żołnierze w czynie społecznym zbudowali nowy drewniany most, który w 1978 roku zamieniono na stalowy most wiszący. Most wiszący na jeziorze Raduńskim, stanowiący obecnie jedną z atrakcji turystycznych Wałcza.

Muzeum 6 D - Maszoperia
Muzeum 6D – Maszoperia to miejsce, gdzie podczas zwiedzania ekspozycji zaangażowane są wszystkie zmysły. Dla odwiedzających przygotowano 500 m2 malowideł w technologii 3D, będących tłem dla dawnych przedmiotów codziennego użytku maszopskich społeczności. Podczas zwiedzania można poczuć zapach bryzy morskiej, a w chacie rybackiej - aromat jabłek. Można usłyszeć śpiew mew i szum morza. Wrażenia zmysłowe przeplatają się z historią rybaków, czy z legendą o zaczarowanej sieci i czarownicy. Licznie zgromadzone w muzeum przedmioty można nie tylko oglądać, ale i dotykać.

Muzeum Oręża Polskiego w Kołobrzegu
Nazwa "Muzeum Oręża Polskiego", choć kryje w sobie zapowiedź wspaniałych zbiorów militarnych i już z tego powodu zachęca do odwiedzin, to nie oddaje całej prawdy o tej placówce. Ma ona do zaoferowania o wiele więcej, bowiem w czterech oddziałach położonych w różnych częściach Kołobrzegu, oprócz militariów, zgromadzone są m.in. znaleziska archeologiczne świadczące o imponującej, ponadtysiącletniej historii miasta.
Swoją działalność muzeum rozpoczęło 1963 roku jako muzeum wojskowe. Dzisiaj jednak charakter placówki można określić jako: wojskową, historyczną, miejską i morską.
Obecnie jest to muzeum wielodziałowe, którego najważniejszym elementem jest wystawa "barwa i broń", czyli uzbrojenie, wyposażenie i mundury polskich wojsk od czasów średniowiecza do XX wieku. Eksponaty zgromadzone są w pawilonie oraz na wystawie plenerowej. Zwiedzający mogą zobaczyć eksponaty znane im ze szkoły, książek i filmów, ale także uzyskać ciekawe informacje, na przykład dotyczące jedynego na świecie płaskiego pocisku do sekretnej haubicy Suwałowa. Inną atrakcją jest oryginalny egzemplarz maszyny szyfrującej "Enigma". Pod dachem tego samego pawilonu eksponowany jest między innymi wrak niemieckiego samolotu Focke-Wulf 190. Ciekawostką jest karabin przeciwpancerny UR. W Muzeum znajduje się zaaranżowana wystawa poświęcona Bitwie o Kołobrzeg z marca 1945, z wielkoformatową panoramą na płótnie. Na zewnątrz znajdują się armaty, działa samobieżne, samoloty i czołgi. Balistyczna rakieta SCUD, samoloty MiG-19 i Iryda, to przykłady współczesnej techniki wojskowej, które można obejrzeć w muzeum.
W skład muzeum, poza oddziałem dzieje oręża polskiego, wchodzą następujące oddziały: kołobrzeski skansen morski, kamienica kupiecka oraz historii miasta.
Muzeum należy do najchętniej odwiedzanych w Polsce, rocznie przychodzi tu około 130 tysięcy gości.

Młyn wodny
Budynek młyna powstał w 1898 roku. Zbudowany jest z tzw. muru pruskiego, jest to drewniany stelaż wypełniony cegłą. W skład zabudowań wchodzi jeszcze spichlerz. Młyn wraz z jazem spiętrzającym Drawę tworzą malownicze, bez wątpienia godne odwiedzenia, miejsce. Jest to jedna z ciekawszych atrakcji architektonicznych na trasie spływu rzeką Drawą. Ze względu na zły stan zachowania budynek młyna jest dostępny jedynie z zewnątrz. Od 1980 roku młyn jest wpisany do rejestru zabytków. W 2012 roku na zlecenie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków obiekt został objęty pracami zabezpieczającymi.

Niedokończona elektrownia wodna
Niedokończona budowa elektrowni wodnej z lat 30-tych XX wieku. Bliźniacza konstrukcja zbudowana w latach 1935–1936 w pobliskim Rościnie funkcjonowała do 2013 r.
Była to elektrownia przepływowa, gdzie generatory zozstały umieszczone w konstrukcji tamy pod powierzchnią wody. Dzięki temu elektrownia miała być niewidoczna dla zwiadu lotniczego.

Noclegi Arkadiusz Czarnecki
Obiekt noclegowy w miejscowości Karlino znajdujący się bezpośrednio przy trasie rowerowej Kołobrzeg - Białogard. Obiekt oferuje 7 miejsc noclegowych z dostępem do WiFi oraz zapleczem sanitarnym. Ponadto do dyspozycji gości są czajniki, kuchenki mikrofalowe itp. Na miejscu możliwość bezpiecznego przechowania roweru oraz skorzystania z podstawowych narzędzi serwisowych.

Oceanarium w Kołobrzegu
W dwupoziomowym Oceanarium w Kołobrzegu można podziwiać szeroką gamę słodkowodnych i słonowodnych tropikalnych gatunków ryb (rekiny, płaszczki, mureny, skrzydlice, nadymki), koralowców, ukwiałów oraz poznać podwodną florę. Prezentowane okazy pochodzą z Morza Czerwonego, Oceanu Spokojnego i Indyjskiego. Pracownicy prowadzą także zajęcia edukacyjne dla zorganizowanych grup. Dzieci do 2 lat - wstęp wolny

Parasolki w Połczynie-Zdroju

Park dworski
Park dworski w Dobinie założono w II połowie XIX w., prawdopodobnie został przebudowany w latach 30-tych XX w. Park przestawia styl naturalistyczny. Powierzchnia parku wynosi 1,5 ha. Park stanowił otoczenie dla dworu i zabudowań folwarcznych, których dziś już nie ma. W konstrukcji parku wyróżnia się polana znajdująca się przy istniejącym kiedyś dworze, na obrzeżach której nasadzono drzewa ozdobne, w tym jesion zwisający, lipy, brzozy, świerki oraz śnieguliczki i rdest. W zachodniej części parku znajdował się sad osłonięty szpalerami świerkowymi. Dziś jest on użytkowany jako pastwisko. Park jest nieużytkowany. Nie jest czytelny układ parku. Zatarły się aleje spacerowe. Drzewostan parku tworzą drzewa iglaste, w tym świerk pospolity, oraz drzewa liściaste, w tym: brzoza brodawkowata, buk pospolity, dąb szypułkowy, grab pospolity, jarząb pospolity, jesion wyniosły, jabłoń, kasztanowiec biały, klon jawor, klon pospolity i lipa drobnolistna. Występują tu także krzewy takie jak: bez czarny, bluszcz pospolity, leszczyna, lilak, malina, porzeczka, rdest, jaśminowiec i głóg. Łącznie w parku znajduje się ponad 130 drzew. Najstarsze z nich liczą 80-90 lat. Na szczególną uwagę zasługuje jesion odmiany zwisającej o obwodzie 210 cm. Park jest ogólnodostępny, można po nim spacerować.

Park Leśników im. Jana Łobodźca w Osetnie

Park Linowy
Konstrukcja  parku obejmuje 3 trasy o różnym stopniu trudności:
- trasa nr 1 (10 przeszkód) - dla dzieci od 120 cm wzrostu,
- trasa nr 2 (13 przeszkód) - dla osób od 140 cm wzrostu,
- trasa nr 3 (14 przeszkód) - dla osób od 160 cm wzrostu.

Park Rozrywki "Dziki Zachód" w Zieleniewie
W Kołobrzegu, najpiękniejszym uzdrowisku nad Bałtykiem, rozciągają się jak okiem sięgnąć tereny Dzikiego Zachodu. Szalona przygoda, wyśmienita zabawa - oto, co czeka na kilku hektarowym terenie, gdzie codziennością jest widok pięknych, wolnych koni w galopie i wielu innych zwierząt. Atrakcje dla dzieci jakie posiadamy oraz czar wesołego miasteczka pochłania wszystkich którzy mają ochotę na przeżycie nie zapomnianych wrażenie w naszym Parku Rozrywki. Jest to jedno z tych miejsc, gdzie po przekroczeniu bramy wjazdowej można zapomnieć się w krainie western City i świecie Indian. Dzięki wiosce indiańskiej zapomnieć o codziennych troskach i oddać się zabawie.
"Dziki Zachód" jest idealnym miejscem dla spragnionych przygód w stylu western, miejscem gdzie można spotkać prawdziwych kowboi, odwiedzić saloon z kowbojskim jedzeniem, zobaczyć westernowe show, napad na bank, pokazy kaskaderskie. Zapraszamy Państwa do największego Parku Rozrywki na pomorzu zachodnim w stylu western. Tylko u nas niezapomniane wrażenia i ogrom rozmaitych atrakcji dla każdego. A to wszystko w cenie jednego biletu! Satysfakcja gwarantowana :)
Park Rozrywki Dziki Zachód w Zieleniewie jest rodzinnym parkiem rozrywki w klimacie western. W Parku znajdują się wiele atrakcji dla dzieci jak i dorosłych, baza gastronomiczna. Codziennie w sezonie wakacyjnym odbywają się pokazy konne oraz rozgrywana jest scenka westernowa "Napad na bank". Dobrze na wizytę w naszym Parku przeznaczyć ok 4-5 godzin. Dla braci rowerowej mamy w swojej ofercie przejażdżkę jedynym w Polsce "rowerem w chmurach", czyli jazda rowerem na linie zawieszonej 4m nad ziemią. Park czynny codziennie w godzinach 10.oo-18.oo. Szczegółówe informacje na www.dzikizachod.com.pl. W cenie biletu ponad 20 atrakcji (z wyłączeniem strzelnicy pneumatycznej).
Atrakcje dostępne na terenie Parku Rozrywki "Dziki Zachód" w Zieleniewie:
• zwiedzanie miasteczka i wioski indiańskiej
• mini zoo a w nim: lemury, renifery, lamy, wiewiórki, emu, króliki, osły, owce i wiele innych.
• przejażdżka na koniu, dla najmłodszych na kucyku
• karuzela
• byk rodeo
• strzelanie z łuku
• labirynt
• bizon, na którego można się wspinać
• przejażdżka drezyną
• autodrom
• makieta dzikiego zachodu
• beczka śmiechu
• rower na linie
• przejażdżka wojskowym Hummerem
• crazy carty
• quady
• miasteczko ruchu drogowego
• beczkowóz
• mrowisko
• formuła f1
• place zabaw
• pokazy artystyczne
• kolejka elektryczna

Park zdrojowy w Połczynie Zdroju
Park zdrojowy w Połczynie Zdroju mieści się w bezpośrednim sąsiedztwie Uzdrowiska Połczyn. Występuje tu ponad kilkadziesiąt gatunków drzew i krzewów, a około 7 tys. okazów ma ponad 100 lat. Obok gatunków rodzimych rosną tu także gatunki egzotyczne, np. orzesznik gorzki czy sosna Jeffreya. W parku wyróżniają się dwie części: francuska i angielska.
Francuska” część parku powstała w latach 1836-1839. Park jest tutaj regularnie ukształtowany z symetrycznymi trawnikami, dywanami kwiatów i alejkami spacerowymi. Znajduje się tu też amfiteatr, zabytkowa pijalnia wody „Joasia” i zabytkowe, bądź odrestaurowane na podstawie przedwojennych zdjęć fontanny i wodotryski.
Angielska część parku jest młodsza i charakteryzuje się pagórkowatym ukształtowaniem terenu i swobodnym rozproszeniem zieleni. Wśród pagórków wije się rzeka Wogra, a oddzielone od niej groblą stawy parkowe, mostki i drewniane altany nadają tej części parku romantyczny charakter.
Na południowym krańcu parku znajduje się zalew "Połczyn Zdrój". Idąc wzdłuż jego zachodniego brzegu do sanatorium "Borkowo" mijamy charakterystyczne wzniesienia "Trzy Garby", na zboczach, których przed wiekami uprawiana była winorośl. Miejsce to ma dla miasta znaczenie symboliczne - jest uwiecznione w herbie Połczyna Zdroju.

Park Żubra
Park miejski obecnie nazywany Parkiem Żubra powstał na początku XVIII wieku u podnóża złocienieckiego zamku i do 1945 r. nazywany był ogrodem zamkowym. Pierwotnie był prywatną własnością rodziny von Griesheim i był niedostępny dla mieszkańców Złocieńca. Nie brakowało tam wspaniałej i różnorodnej roślinności. Oprócz rodzimych gatunków drzew i krzewów dużo było w nim roślin egzotycznych. Wzdłuż alejek i ścieżek stały wielkie donice z zachwycającymi okazami roślin. Na okres zimowy donice były przenoszone do zamkowej oranżerii. Obecna nazwa parku pochodzi od jego pierwszego powojennego opiekuna, którym był Jan Żuber. Nowa nazwa "Park Żubra" na tyle mocno przyjęła się wśród mieszkańców miasta, że stała się oficjalną nazwą. Głównym i najciekawszym elementem parku jest, biegnąca po jego wschodniej stronie, Aleja Grabowa. Tworzą ją fantastycznie ukształtowane ręką ogrodników 83 graby, których korony splatają się ze sobą dając wrażenie zielonego tunelu. W centralnej części występuje wiele cennych drzew, w tym kilkusetletnie pomniki przyrody, m.in. graby, buki, dęby, lipy, cisy i kasztanowce. W 2009 roku park przeszedł renowację. Usunięto samosiejki, dokonano nowych nasadzeń, wyremontowano alejki i ustawiono tablice informacyjne. Rok później wytyczono ścieżkę przyrodniczo - dydaktyczną. Obecnie park jest ulubionym miejscem odpoczynku mieszkańców Złocieńca. Zagląda tu także wielu turystów, a dla uczniów miejscowych szkół w parku prowadzone są zajęcia edukacyjne z przyrody i ekologii.

Parsęta
Parsęta jest rzeką płynącą przez Równinę Białogardzką. Rzeka ma swoje źródło w Parsęcku na Pojezierzu Drawskim i płynie przez Białogard, Karlino i Kołobrzeg. W Kołobrzegu Parsęta wpływa do Bałtyku. Dorzecze rzeki zajmuje obszar 3151 km2. Głównym dopływem rzeki jest Radew, która ma ujście w Karlinie. W miejscowości Rościno na rzece utworzona jest elektrownia wodna oraz zapora spiętrzająca wodę. Elektrownie wodne znajdują się także w Storkowie i Pustkowie. Administratorem rzeki jest Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Szczecinie. Gospodarzem obwodu Parsęty jest Polski Związek Wędkarski (Okręg PZW w Koszalinie). Rzeka ma średnią klasę czystości wody, jednak z racji występowania w niej licznych gatunków ryb, takich jak troć, lipień czy pstrąg, rzeka stanowi dogodne miejsce do wędkowania. Corocznie odbywają się tu m.in. Otwarte Ogólnopolskie Zawody Spinningowe „Salmo Parsęty”, „Święto Troci i Łososia”. Rzeka cieszy się dużym powodzeniem wśród wędkarzy z regionu oraz całej Polski. Wartość przyrodniczą siedlisk doliny Parsęty dostrzeżono obejmując je ochroną obszaru sieci Natura 2000. W 1992 roku powołano Związek Miast i Gmin Dorzecza Parsęty, zrzeszający 23 gminy w dorzeczu rzeki i jego sąsiedztwie. Związek został powołany w celu podejmowania działań w zakresie ochrony wód, ziemi, powietrza i krajobrazu. W dorzeczu Parsęty czynnie działa stowarzyszenie Towarzystwo Miłośników Parsęty, które zajmuje się ochroną rzeki i występujących w niej ryb oraz walką z kłusownictwem. Na Parsęcie są korzystne warunki do organizowania spływów kajakowych. Niektóre fragmenty rzeki przypominają strumienie górskie. W większości dostępna jest dla kajakarzy amatorów, choć są tu też odcinki trudne, wymagające częstego przenoszenia kajaków.

Pałac i park dworski
Park został założony wraz z budową pałacu, która miała miejsce w latach 1851-1853. Wówczas powstał istniejący do dzisiaj około 22 hektarowy ogród w stylu angielskim z aleją dojazdową. Od 1972 roku w pałacu mieści się Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy, w związku z czym zwiedzanie pałacu i parku jest ograniczone.

Pałac i park dworski w Cieszynie
Park w stylu angielskim został założony w sąsiedztwie eklektycznego pałacu w drugiej połowie XIX wieku. Obecnie zachowany ogród liczy około 5,5 hektara. Miłośnicy przyrody odnajdą w nim okazy złotokapu, oliwnika srebrzystego, daglezji zielonej, cyprysików Lawsona, jodeł i świerków. W pałacu znajduje się ośrodek wypoczynkowy.

Pałac Siemczyno
Zespół pałacowo-folwarczny w Siemczynie to urokliwe miejsce położone między Czaplinkiem a Złocieńcem, w centrum województwa zachodniopomorskiego, na Pojezierzu Drawskim. Sama wieś Siemczyno (wcześniej Heinrichsdorf oraz Henrykowo), położona nad Zatoką Henrykowską jeziora Drawsko, powstała w 1292 roku. W zabudowaniach folwarcznych zlokalizowany jest hotel i restauracja, a w barokowym pałacu, wybudowanym w latach 1722 – 1726, dwa muzea (Interaktywne Muzeum Baroku oraz Uniwersalium Rzemiosł Różnych). Będąc na miejscu, warto  wybrać się na spacer po wsi „Henrykowskim Szlakiem w Siemczynie”. Trasa szlaku przebiega przez zabytkowy park z aleją grabową oraz wieś Siemczyno i okolice. Poszczególne przystanki trasy są oznaczone tablicami. Informacje na poszczególnych tablicach opisują budynki i miejsca ze wskazaniem na ich historyczne funkcje. Na terenie folwarku znajduje się również Kuźnia Ceramiczna, gdzie prowadzone są warsztaty lepienia w glinie.
Gościom hotelowym oferujemy 29 klimatyzowanych pokoi w budynku głównym oraz 5 pokoi z aneksem kuchennym i osobnym wejściem. W ofercie restauracji znajdą Państwo tradycyjne dania kuchni polskiej.
Pałac Siemczyno to doskonała baza wypadowa na wycieczki rowerowe, podczas których można eksplorować piękno Pojezierza Drawskiego. Wzgórza, lasy, jeziora, rzeki, łąki oraz okoliczna fauna, zachęcają do aktywnego rowerowego wypoczynku, a coraz to lepsza infrastruktura ścieżek rowerowych zaprowadzi nas w zupełnie nowe miejsca.

Pałac Siemczyno - Interaktywne Muzeum Baroku - Uniwersalium Rzemiosł Różnych
W dużym, liczącym około 3,4 ha, założonym jeszcze w latach 30-tych XVIII wieku, parku, składającym się z dębów, lip, klonów, świerków, kasztanowców, pięknej grabowej alei kryje się największy i najpiękniejszy w okolicach Czaplinka pałac.
Wybudowany został w latach 1722-1726 w stylu barokowym, później został powiększony i przebudowany. Wzniesiono go na planie podkowy, z tarasem pośrodku, część środkowa nakryta jest mansardowym dachem, lewe skrzydło piętrowe, prawe to niska przybudówka. Z dawnego wyposażenia pozostało niewiele, są fragmenty dwóch kominków, resztki jednego pieca z holenderskich kafli, oraz gipsowe sztukaterie w jednej z sal pałacowych na piętrze. Do końca XVIII wieku pałac był własnością rodu Golców, w XIX wieku należał do rodu von Arnim, do 1945 r. należał do rodziny von Bredow. Teraz mogą Państwo odwiedzić to niezwykłe miejsce i poczuć magię Siemczyna.
W pałacu działają dwa niezwykłe muzea – Interaktywne Muzeum Baroku i Uniwersalium Rzemiosł Różnych
Interaktywne Muzeum Baroku zlokalizowane jest w obszernych pałacowych piwnicach. W poszczególnych salach, zorganizowano wg analizy historycznej, ale również wyobraźni tworzących, w jaki sposób mógł funkcjonować dwór barokowy, jakie poszczególne pomieszczenia i gabinety mogły znajdować się w takim pałacu i jak wyglądało codzienne życie mieszkańców.
To nie jest zwykłe muzeum, tu możesz dotykać, poszukiwać i pytać.
Ogromne pałacowe strychy natomiast, przyciągają odkrywców ekspozycją prezentującą dawne rzemiosła (m.in. garncarstwo, bednarstwo, kotlarstwo). Przez okna można podziwiać panoramę okolicy, a widok porównać z fotografiami sprzed kilkudziesięciu lat. Przepięknie zachowana więźba dachowa ukazuje kunszt dawnych architektów, który zadziwia współczesnych. Uniwersalium to nie tylko ekspozycja, to również żywe spotkanie ze sztuką rzemieślniczą i pierwsze kroki przyszłych budowniczych. Niezwykła przestrzeń pobudza wyobraźnię i sprawia zwiedzającym mnóstwo radości.
W pałacu znajduje się również wystawa porcelany z kolekcji lokalnej kolekcjonerki pani Czesławy Hamerskiej oraz prace artystyczne powstające podczas plenerów organizowanych przez Stowarzyszenie Stacja Kultura z Bornego Sulinowa.
Informacje i rezerwacje:

Plac rekreacyjny przy ul. Konopnickiej
Laureat konkursu na Najlepszą Przestrzeń Publiczną Województwa Zachodniopomorskiego 2016. Charakterystycznym elementem tego miejsca jest fontanna w kształcie koła z 3 strażakami naturalnej wielkości odlanymi w brązie, nawiązującymi do wybuchu ropy naftowej w 1980 r. Znajduje się tu również plac zabaw dla dzieci w kształcie statku oraz zadaszone ławostoły.

Platany klonolistne
Platany klonolistne rosnące przy ulicy Świdwińskiej w Białogardzie są bardzo pięknymi okazami. Rosną na terenie zielonym nad rzeką Parsętą, przy budynku Powiatowego Urzędu Pracy. Obwód pnia jednego z nich wynosi 280 cm, a drugiego 275 cm. Oba drzewa zostały ustanowione pomnikami przyrody w 2001 r. na mocy uchwały Rady Miejskiej Białogardu. Drzewa nie są ogrodzone, można je swobodnie oglądać z bliska. Patrząc spod drzew w kierunku przejazdu kolejowego, wyłania nam się perspektywa z pięknym starym kolejowym mostem.

Pomnik - rzeźba Macierzyństwo
Ponad trzymetrowej wysokości rzeźba z piaskowca jest cennym przykładem sztuki nowoczesnej lat 60. XX wieku. Macierzyństwo jest autorstwa Aliny Ślesińskiej, choć bywa to niekiedy podważane i przypisywane jej imienniczce Alinie Szapocznikow. Obie nieżyjące już artystki osiągnęły swego czasu uznanie światowe i rywalizowały ze sobą o miano numeru "jeden" polskiego rzeźbiarstwa. Ta dyskusja o autorstwie wpisuje się w legendę pomnika i bardziej zwraca na niego uwagę.

Pomnik Marszałka Józefa Piłsudskiego
Popiersie Marszałka otacza skrzydłem, jak sztandarem, orzeł w koronie. Ta rzeźba wykonana z brązu ustawiona jest na prawie półtorametrowym, granitowym cokole. Od czasu wmurowania kamienia węgielnego do odsłonięcia w roku 2003 minęły cztery lata. Pomnik stał się miejscem świętowania przez kołobrzeżan rocznic patriotycznych 11 listopada. Autorami projektu są Ryszard Gryczko - inicjator budowy oraz Romuald Grodzki. Odlew wykonał rzeźbiarz Romuald Wiśniewski.

Pomnik Poległych w Walkach o Kołobrzeg
Pomnik Poległych w Walkach o Kołobrzeg został odsłonięty 18 marca 1948 roku, w trzecią rocznicę zakończenia walk o miasto i jest pierwszym w powojennym Kołobrzegu pomnikiem. Wybudowano go na miejscu niemieckiego, z wykorzystaniem tego samego kamiennego nasypu jako cokołu. Kamienie zasłaniają ceglany fundament, który konstrukcyjnie utrzymuje obelisk z orłem. Prosty betonowy obelisk ponad dwumetrowej wysokości wieńczy, także wykonany z betonu, orzeł z rozpostartymi skrzydłami. Poniżej znajduje się tablica z ułożonym w trzech wierszach napisem: "Poległym w walkach o wyzwolenie Kołobrzegu w marcu 1945". Całość ma ponad 6 metrów wysokości. W bitwie o Kołobrzeg zginęło 1200 żołnierzy I Armii Wojska Polskiego.

Pomnik Zaślubin (Pomnik Zaślubin Polski z Morzem) w Kołobrzegu
Od listopada 1963 roku, gdy w atmosferze podniosłej uroczystości państwowej odsłonięto ten modernistyczny monument autorstwa Wiktora Tołkina, pomnik stał się jednym z symboli miasta. Bardzo często pokazywany na pocztówkach, położony jest w takim miejscu przy plaży, które nie sposób ominąć, spacerując między latarnią morską w porcie a molo. Pomnik to artystyczne ujęcie wojskowo-politycznego sukcesu żołnierzy polskich, którzy po dziesięciodniowej, najkrwawszej bitwie ulicznej polskiej armii w czasie II wojny światowej, 18 marca 1945 wyparli z miasta Niemców i dotarli do Bałtyku. Nastąpiły symboliczne „Zaślubiny z Morzem”. Betonowa bryła przedstawia poczet flagowy złożony z żołnierzy i flagę zwisającą ku wodzie. Pod  "flagą" utworzyło się przejście w kierunku morza – symboliczne okno na świat, tam też umieszczono schody. Widoczna z bliska mozaika terakotowa tworzy obrazy bitewne. U podstawy postumentu ułożone są płyty granitowe z wyrytymi nazwami jednostek wojskowych biorących udział w bitwie o Kołobrzeg. W roku 2014 pomnik został gruntownie odrestaurowany, gdyż przez 50 lat dały mu się we znaki słona bryza w połączeniu z nietrwałością materiałów, z których go wykonano. Pracami remontowymi kierował syn zmarłego rok wcześniej autora - Andrzej Tołkin.

Przystań kajakowa "Wodnik"
Przystań kajakowa w Karlinie usytuowana jest nad rzeką Radwią, przy moście kolejowym. Nadaje to temu miejscu stylowy i urokliwy charakter. Karlińska przystań „ Wodnik” to obiekt pozwalający na kompleksowa obsługę ruchu turystycznego. Przystań wyposażona jest w pełen węzeł sanitarny, miejsce do biwakowania, 10 miejsc postojowych, 5 stanowisk dla karawaningu, dwa pomosty do cumowania kajaków oraz hangar na kajaki, 1.100 m 2 plaży piaszczystej oraz 2.500 m2 plaży trawiastej, nie licząc 150 m2 piaszczystych pobrzeży. Dzieci swoje zadowolenie znajdą na placu zabaw o powierzchni 320 m2, oraz boisku do siatkówki przy którym znajdują się trybuny z ławkami dla kibiców. Świetna alternatywa do biwakowania to teren do grillowania oraz 23 ławki parkowe.
Jest to doskonałe miejsce na krótki odpoczynek i regenerację sił podczas wycieczki rowerowej.

Przystań kajakowa w Białogardzie
Przystań kajakowa w Białogardzie to teren rekreacyjny ogólniedostępny z miejscem na bezpłatny nocleg pod namiotem lub w kamperze. Na miejscu znajduje się parking dla pojazdów, stojaki dla rowerów, wiaty piknikowe ze stołami i ławkami, miejsce na ognisko, miejsca biwakowania, pomost spacerowy, pomost pływający, toaleta publiczna oraz prysznic. Toaleta i prysznic w sezonie są otwarte 24 godziny na dobę.
Korzystanie z urządzeń zapewniających dostęp do energii elektrycznej i wody poprzez słupki zasilania jest nieodpłatne. W celu zapewnienia dostępu ze słupków zasilania w miejscach biwakowania należy skontaktować się z administratorem, który udostępnia żetony umożliwiające dostęp czyli Białogardzki Ośrodek Sportu i Rekreacji Sp. z o.o., ul. Moniuszki 49, 78-200 Białogard, tel. 94 357 99 00.
Oprócz tego przy zadaszonych wiatach znajdują się słupki z możliwością ładowania sprzętu elektonicznego poprzez indukcję (telefon) oraz poprzez wyjście USB.

Punkt Informacji Turystycznej w Karlinie
Punkt Informacji Turystycznej w Karlinie działa w strukturach Referatu Promocji i Rozwoju Gospodarczego Urzędu Miejskiego. Oprócz kompleksowych informacji na temat atrakcji Gminy Karlino i najbliższej okolicy, turysta może otrzymać w Centrum darmowe ulotki, mapy, foldery, przewodniki. Pracownicy Centrum informują również o okolicznych imprezach i wydarzeniach kulturalnych i sportowych. Poza tym można tu uzyskać informacje o bazie noclegowej i gastronomicznej okolic Karlina. Uzyskamy tu informacje o istniejących w regionie szlakach pieszych i ścieżkach rowerowych.
W sezonie letnim (01.06-31.08) dodatkowo działa punkt informacji na przystani kajakowej "Wodnik" (ul. Nadbrzeżna 1) , który jest czynny codziennie w godzinach od 10.00 do 18.00.
Informacje udzielane są w języku polskim i angielskim.

Radew
Radew jest prawobrzeżnym dopływem rzeki Parsęty. Swoje źródło ma pod Żydowem, następnie przepływa przez Pojezierze Bytowskie i przez jezioro Kwiecko. Poza tym płynie przez jeziora: Hajka i jezioro Rosnowskie. Ujście rzeki znajduje się w Karlinie, gdzie wpada do Parsęty. Radew przepływa przez następujące miejscowości: Żabiniec, Bobrowo, Mostowo, Rosnowo, Niedalino, Wronie Gniazdo, Białogórzyno, Nosowo, Parsowo, Karlino. Ma trzy lewe dopływy: Chotla, Chociel i Bielica oraz jeden prawy – rzeka Czarna. Radew objęta jest obszarem ochrony oraz obszarem Natura 2000. Na rzece znajdują się również elektrownie wodne, w tym w: Rosnowie, Niedalinie i Karlinie. Jest świetnym miejscem do uprawiania kajakarstwa oraz wędkarstwa. Można tu łowić następujące ryby: miętusy głowacze, jelce, pstrągi, trocie, łososie, strzeble, okonie oraz szczupaki. Rzeka jest spokojna i malowniczo położona, stanowi więc doskonałe miejsce dla spływu kajakowego.

Ratusz
Ratusz w Złocieńcu znajduje się na rynku i został zbudowany w latach 1833-1863, na miejscu wcześniejszych budowli pełniących tą funkcję. Budynek, który możemy zobaczyć współcześnie powstał dzięki staraniom ówczesnego burmistrza miasta Karola Lentza. Budynek był pierwotnie siedzibą rady miejskiej, sądu oraz urzędu stanu cywilnego. Przed I wojną światową został on przebudowany, w wyniku czego powstał widoczny do dzisiaj na frontonie ratusza herb Złocieńca. Jest to biały zamek z dwoma wieżami, a na nim sokół, wszystko to przedstawione jest na niebieskim tle. Po wojnie miały tam siedzibę władze wojskowe oraz Urząd Bezpieczeństwa, sytuacja ta nie trwała jednak długo, ratusz ponownie stał się siedzibą władz miejskich i taką funkcję pełni do dzisiaj.
Ratusz jest budynkiem zbudowanym na planie prostokąta i posiada dwie kondygnacje, podzielone gzymsami. Przykryty jest dachem czterospadowym z kilkoma facjatami. Na rogach widoczne są boniowania. Główne wejście do budynku znajduje się od wschodu, prowadzą do niego kilkustopniowe schody. Na środku znajduje się płytki ryzalit zwieńczony półkolistą wystawką z herbem miasta na środku. W części północno-zachodniej usytuowana jest dobudówka z półkolistym dachem.
Budynek jest obecnie siedzibą Urzędu Miasta, więc jego oglądanie wewnątrz jest ograniczone.

Resort Mielenko

Restauracja Palupe

Ruiny zespołu pałacowego
Pałac został zbudowany w latach 1731-1745 przez rodzinę Golców, którzy byli właścicielami wsi Kłębowiec od XVI wieku. Była to budowla w stylu barokowym, nawiązującym do wzorów francuskich, zaprojektowana zasadniczo na planie prostokąta, rozbudowanego ryzalitami tworzącymi niemal oddzielne skrzydła, zaś poprzez dobudowanie w narożnikach dwóch oficyn układ całości przybrał kształt podkowy. Główna  fasada zwrócona jest na północ, elewacja ogrodowa zaś na południe. Pałac był dwukondygnacyjny, przy czym piętro części głównej było wyższe, niż piętra skrzydeł bocznych, w których większość pomieszczeń miało przeznaczenie gospodarcze . Pałac został wymurowany z cegły ceramicznej, pierwotnie otynkowany, z bogatymi zdobieniami architektonicznymi,  licznymi pilastrami, ryzalitami, gzymsami. Również w wnętrzach wielu pomieszczeń występowały profilowane gzymsy, stiukowe dekoracje, różnokształtne płyciny urozmaicające płaszczyzny ścienne. Zachowało się zdjęcie wnętrza sieni pałacu, na którym widoczne są dwuskrzydłowe drzwi zdobione płycinami w formie zbliżonej do owalu obramowanych szczeblinami w kształt prostokątów o zróżnicowanych wymiarach.   Na ścianach jednej z sal zachowały się malowidła, w innej – arkadowe wnęki w ścianach. Przed kilkunastu laty widoczna była dobrze zachowana wieńcząca szczyt tarcza herbowa flankowana postaciami rycerzy w zbrojach i hełmach z przyłbicami. Na niej gniazdo założyła para bocianów, dodając ruinom malowniczości. Obramowania okien również przez wiele lat przyciągały wzrok zdobieniami.  Po pożarze w 1945 r. zamek stopniowo popadał w ruinę. Ciekawostką może być fakt, iż najdłużej w miarę dobrym stanie zachowała się kaplica ewangelicka w oficynie wschodniej. Istnieje legenda mówiąca o tym, że w czasie budowy pałacu ktoś z rodziny Goltzów obraził starą kobietę, mieszkającą w tej wsi. Wielu mieszkańców Kłębowca i innych okolicznych wsi uważało, iż zajmuje się ona czarami. Na pewno zaś znała się na zielarstwie i umiała wyleczyć wiele chorób. Pomagała i ludziom i zwierzętom, zawsze więc jakieś zwierzaki kręciły się koło niej. Młody von Goltz  (imienia legenda nie wspomina, rzucił kamieniem w kota towarzyszącego kobiecie idącej przez wieś. Kiedy zwróciła paniczowi uwagę, ten wyśmiał ją obraźliwie. Kobieta powiedziała po cichu: „Zło do złego wraca, ty się ani zdrowiem ani pieniędzmi nie będziesz cieszył, a twoje dzieci nie pomieszkają w tym pałacu”. Budowa pałacu zakończyła się w 1745 roku, Goltzowie po czterdziestu latach przestali być jego właścicielami.

Rynek Białogardzie

Samoobsługowa stacja naprawy rowerów

Scena plenerowa RCK - Regionalne Centrum Kultury im. Zbigniewa Herberta w Kołobrzegu
Adresy do korespondencji w sprawie Przeglądów: Mateusz Prus Regionalne Centrum Kultury w Kołobrzegu im. Zbigniewa Herberta ul. Solna 1 78-100 Kołobrzeg dopisek: Przegląd RoCKowy tel. 691 813 803 m ateusz.prus@rck.kolobrzeg.eu

Ścieżka edukacyjna "Czapla Góra" w Manowie

Sklep wielobranżowy A. Raksimowicz
Sklep wielobranżowy w Starym Worowie to miejsce przyjazne turystom, stworzone przez małżeństwo, które chętnie opowiada o atrakcjach i historii regionu. Stare Worowo to wieś na teren powiatu drawskiego, miejsce piękne i urokliwe gdzie rządzi spokój i cisza. Staramy się, aby w naszym sklepie był szeroki asortyment, więc gdy zapomnisz czegoś na wakacje z domu zajrzyj do nas. Posiadamy produkty regionalne: miody, krówki, wędzone ryby. Nasz sklep i otaczający go teren to miejsce gdzie możesz odpocząć pod parasolem w czasie wycieczki rowerowej.  W razie potrzeby znajdziesz u nas podstawowe narzędzia do naprawy roweru lub skorzystasz z toalety

Spichlerz
Budynek spichlerza pochodzi z końca XIX w. Spichlerz jest budowlą ryglowo-murowaną, w stylu neogotyckim. Jest on jednym z charakterystycznych elementów miasta. Zdobi większość rycin, obrazów i pocztówek. Budynek spichlerza jest czterokondygnacyjny o wymiarach 47,5 x 13 m, pokryty wysokim dwuspadowym dachem. Budynek jest nieotynkowany. Budowlę założono na planie prostokąta. Parter osadzony na kamiennym cokole jest murowany z cegły ceramicznej. Ściany górnych kondygnacji zbudowane są w konstrukcji ryglowej z ceglanym wypełnieniem. Szkielet budynku posiada w narożnikach i pośrodku ścian zastrzały.  Na konstrukcji widoczne są znaki ciesielskie. Elementy drewniane w budowli zostały połączone wpustami prostymi lub ukośnymi oraz zamkami z zazębieniem. W szczytach dwuspadowego dachu znajdują się tzw. wiatrówki. Nad dachem góruje neogotycka wieżyca. Wewnątrz spichlerza zachowały się stropy belkowe oraz dwa rzędy słupów z podciągami. Po wojnie budynkiem zarządzało Państwowe Gospodarstwo Rolne, które przeznaczyło spichlerz na magazyn zboża. Użytkowano go do 1989 r.
Obecnie spichlerz znajduje się w rękach prywatnych. Właściciel planuje tam urządzić hotel, który będzie częścią większej całości, w skład której będą wchodzić wszystkie zabudowania w otoczeniu Wyspy Biskupiej. W chwili obecnej obiekt można oglądać z zewnątrz, wstęp na jego teren jest zabroniony. Budowla czeka na generalny remont i dostosowanie jej do nowych potrzeb.

Stacja rowerowa Zajączkowo
Stacja rowerowa.

Stare miasto
Stare miasto w Karlinie stanowi centrum. Znajduje się tu ratusz, kościół oraz kilka zabytkowych kamienic. Obecnie rynek zwany jest placem Jana Pawła II.
Wygląd starego miasta zmieniał się przez wieki. W szczególności zmianom ulegał budynek karlińskiego ratusza. Świadkiem historii Karlina jest również kościół z 1510 roku. Ciekawą historię ma również dom przy ulicy Plac Jana Pawła II 17, zwany "domem Napoleona". Nazwa jest myląca, historia tego miejsca nie ma żadnego związku z Napoleonem. Stacjonował tu jednak jeden z generałów cesarza - generał Parma.

Staromiejski układ urbanistyczny
W Złocieńcu do czasów współczesnych zachował się historyczny, XIV-wieczny układ Starego Miasta. Jego początki sięgają początków naszej ery. Wydarzeniem, które ukształtowało obecny wygląd miasta było nadanie mu praw miejskich. 13 grudnia 1333 roku bracia Hasso i Ludeke von Wedel dokonali lokacji miasta Falkenburg w oparciu o prawo magdeburskie. Złocieniec od samego początku był miastem prywatnym. Dominowała w nim ludność przybyła z terenów obecnych Niemiec. Wytyczono wówczas widoczną do dzisiaj charakterystyczną siatkę ulic oraz centralnie umieszczony rynek. Dynamiczny rozwój Złocieńca przerwała wojna trzydziestoletnia (1618-1648), a ciężki okres podtrzymał pożar z 1658 roku. Za sprawą otwarcia pierwszej na Pomorzu Zachodnim przędzalni wyposażonej w maszynę parową Złocieniec przeżywa ożywienie gospodarcze. Pomocne w tym było wyjście miasta spod zarządu prywatnych właścicieli i doprowadzenie kolei. Z pierwotnego założenia miejskiego do naszych czasów dotrwał jedynie kościół. Pewne wyobrażenie o dawnym Złocieńcu dają: XIX-wieczny ratusz, stojący w miejscu pierwszej budowli z XIV wieku oraz resztki zamku przy ulicy Ogród Pałacowy. Całość założenia Starego Miasta w Złocieńcu została wpisana do rejestru zabytków.

Szkolne Schronisko Młodzieżowe
Szkolne Schronisko Młodzieżowe w Starym Borku znajduje się w Gminie Kołobrzeg, gdzie rowerzyści znajdą tutaj cztery wyjątkowe trasy rowerowe o różnym stopniu trudności, nawierzchni. Łączna długość tras to 144 km wytyczonych szlaków rowerowych. Wzdłuż schroniska biegnie "Szlak Ku Słońcu" - jest to szlak przyrodniczo - historyczny liczący 33 km, pełen malowniczych krajobrazów idealny na rodzinne wyprawy rowerowe. Pozostałe trasy to: "Szlak Bocianich Gniazd", "Międzynarodowy Szlak Nadmorski R10" i "Szlak Wokół Jeziora Resko Przymorskie". Więcej informacji na temat powyższych szlaków znajduje się na stronie Gminy Kołobrzeg. Schronisko otoczone jest dużą ilością zieleni, można tu odpocząć w ciszy i w spokoju wśród Natury 2000. Schronisko oferuje: pokoje z umywalkami (wc i prysznice na korytarzu), pokoje z łazienkami, kuchnię i jadalnię dla turystów indywidualnych, kuchnię i stołówkę zbiorowego żywienia, boiska, plac zabaw, świetlicę, WiFi, bezpłatny parking, stojak na rowery, wypożyczalnię rowerów, garaż na rowery, miejsce do wysuszenia ubrań, pralnię, miejsce na grill, ognisko. Obiekt znajduje się 2,8 km od plaży w Grzybowie. Jest to jedna z najpiękniejszych plaż polskiego wybrzeża. Szeroka, czysta, piaszczysta plaża oraz czyste i ciepłe wody Bałtyku zachęcają do kąpieli słonecznych oraz morskich. Przy plaży na wydmach rosną lasy sosnowe tworzące unikalny mikroklimat dobroczynnie wpływający na nasze drogi oddechowe.

Toporzyk, miejsce postoju i obsługi rowerzystów
Miejsce postoju i obsługi rowerzystów.

Wanta
Wanta Kołobrzeg oferuje Państwu noclegi w apartamencie z antresolą w bardzo spokojnej, wschodniej dzielnicy Kołobrzegu. Apartamenty posiadają taras z widokiem na rozległe łąki.
Na terenie obiektu znajduje się prywatny parking.
Apartamenty wyposażone są w bezpłatne Wi-Fi, telewizor z płaskim ekranem, prywatną łazienkę z prysznicem i suszarką do włosów oraz aneks kuchenny. W aneksie znajduje się lodówka, płyta kuchenna, toster oraz wszystkie akcesoria niezbędne do przygotowania posiłku.
Ponadto do dyspozycji gości udostępniony jest kamienny grill ogrodowy.

Willa Lux
Willa lux obiekt całoroczny dla wszystkich co na szlaku rowerowym jak i tych którzy pragną zwiedzić centrum Pomorza. Mieścimy się 50 m od plaży bałtyckiej równocześnie kilka minut od nas roztacza się piękny akwen jeziora Jamno.
Nasz obiekt to i wypoczynek po podróży jak i możliwość przygotowania posiłku w jednej z kilku kuchni. W najbliższej okolicy znajduje się słynna przystań rybacka w której cały rok można spędzić miłe kulinarne chwilę w restauracjach rybnych jak i nabyć pysznych wędzonych rarytasów.

Winnica Wine&Tennis
W znajdującej na Pomorzu Środkowym winnicy Wine&Tennis wino łączy się ze sportem.
Winnica położona jest w dwóch lokalizacjach. Pierwsza znajduje się w Koszalinie, w bezpośredniej okolicy Góry Chełmskiej, druga zaś w Rościnie w okolicach Białogardu.
Winnica powstała z pasji do winorośli, polskiego wina oraz jako uzupełnienie życiowych zainteresowań jej właścicieli - Tomasza Sobczyka i jego żony Emilii (tenis ziemny, hodowla psów rasy Jack Russell Terrier).
Ich przygoda z winiarstwem zaczęła się od win owocowych z upraw z przydomowego ogrodu.
Winnica prowadzona jest w sposób całkowicie ekologiczny. W przyszłości planowane jest zwiększenie powierzchni upraw w Rościnie, jak również przeniesienie w to miejsce samej winiarni.
Jak sama nazwa winnicy wskazuje można się tu nauczyć i pograć w tenisa ziemnego, a nawet wziąć udział w turniejach.

Wyspa Biskupia w Karlinie
Tereny na wyspie wraz z zabudową folwarczną o powierzchni 22 ha do 1989 roku były użytkowane w charakterze gospodarstw rolnych, a po roku 1989 wyłączone ze stałego użytkowania. To spowodowało ich stopniową dewastację.
Wyspa, którą przecinają rzeki Parsęta i Radew został zakupiony przez prywatnego inwestora w 2008 roku. Koncepcja rozwoju „zespołu na wyspie” przewiduje adaptację zabudowy folwarcznej na resort hotelowo-rekreacyjny z zapleczem konferencyjnym oraz stanicą wodną. Obecnie teren wyspy jest ogrodzony i nie jest dostępny dla zwiedzających.
Historia wyspy biskupiej sięga XIV wieku. Wówczas powstał na niej zamek biskupów kamieńskich. Na powstanie zamku w tym miejscu miały wpływ dwie przyczyny. Po pierwsze ówczesny biskup von Rehberg zauważył korzystne położenie Karlina. Po drugie Karlino w tym czasie otrzymało prawa lubeckie i zostało wyniesione do rangi rezydencji biskupiej. Począwszy od lat 80-tych XIV w. Karlino było siedzibą biskupów kamieńskich. Przy ujściu Radwi do Parsęty, po przekopaniu kanału, utworzono sztuczną wyspę, na której stanął zamek. Pierwotnie zamek był budowlą prostokątną o wymiarach 11 x 35 m. Wybudowano go z cegły na fundamencie kamiennym. Na przełomie XIV i XV w. zamek przeżywał zawieruchy, a jego istnienie zostało zagrożone. W 1409 r. książę Bogusław VIII najechał na Karlino, jednak go nie zdobył. W złości w odwrocie spalił miasto. Zamek dzięki otaczającej go wodzie i dzielnej obronie ustrzegł się od pożaru. Przez lata długi zamku rosły, dlatego w 1440 r. rada miejska w Kołobrzegu wzięła w zastaw połowę biskupiego folwarku. w 1450 r. rozpoczęto pierwszą rozbudowę zamku. Prace trwały do 1575 r. i spowodowały, że zamek stał się piękną renesansową rezydencją. Wówczas też postanowiono rozbudować zamek na planie regularnym, trójskrzydłowym. Powstała okazała trójkondygnacyjna budowla, której boczne skrzydła zwieńczone były szczytami. Wybudowano wąski dziedziniec, który zamykał mur z bramą zwróconą w stronę miasta. Pomiędzy zamkiem i miastem powstało oddzielone fosą podzamcze. Zamek zajmował powierzchnię 50 x 50 m, natomiast przedzamcze wynosiło 50 x 100 m. Zamek nie ustrzegł się jednak od zagłady. W roku 1481 został zdobyty i spalony przez kołobrzeskich i koszalińskich mieszczan. W 1486 r. rozpoczęto odbudowę zamku, a następnie rozbudowywano go w latach 1602-1618. Niestety w roku 1761, podczas wojny siedmioletniej, Karlino zostało zdobyte przez wojska radzieckie dowodzone przez generała Romancowa. W wyniku tych działań zamek został splądrowany i prawie doszczętnie spłonął. Niedługo potem jego ruiny rozebrano, zasypano fosę oddzielająca zamek od miasta. Ocalała jedynie najniższa jego kondygnacja skrzydła głównego z zachowanym sklepieniem gwiaździstym. W późniejszym okresie, w XIX w. w miejscu zamku na zachowanych fundamentach wybudowano browar królewski. Ciekawostką jest to, że przez wiele lat fragmenty zamku stanowiły tajemnicę. Uważano, że po zamku nic się nie zachowało. Jednak w trakcie prac archeologicznych, na terenie jednego z gospodarstw rolnych, odkryto pozostałości zamku. Odkryto wówczas w przyziemiu budynku gospodarczego dwie gotyckie sale z gwiaździstymi sklepieniami oraz najstarszy na Pomorzu Zachodnim kominek gotycki dwustronny (kominek ścianie dla sąsiadujących ze sobą dwóch pomieszczeń). Niestety tak istotne odkrycie archeologiczne nie zostało należycie zabezpieczone i objęte ochroną, dlatego też ulegało szybkiej dewastacji.
Natomiast w XIX w. powstał dworek, magazyn zbożowy, obora, stodoła i kuźnia. Najbardziej okazałą budowlą zespołu jest budynek dworku Fryderyka Wilhelma. Pochodzi on z 1721 r. Dworek jest budowlą murowaną, o konstrukcji szachulcowej, parterową z użytkowym poddaszem. Przejawia styl secesyjny. Zdobią go szczyty i sztukateria. Przez lata dworek ulegał zniszczeniu. Obecnie prowadzone są w nim prace restauratorskie.
Właściciel wyspy biskupiej:
ZIYAD RAOOF
Hotele i Restauracje w zabytkach
Tomaszowice k/Krakowa
ul. Krakowska 68; 32-085 Modlnica
e-mail:  recepcja@dwor.pl