Dawne Seminarium Nauczycielskie
Budynek o ciekawej bryle, noszący wśród miejscowych nazwę „mały Malbork”, powstał w  latach 1902-1903. Był siedzibą seminarium nauczycielskiego noszącego dumną nazwę Królewskie Seminarium Nauczycielskie. Było to największe wśród powstających w tym czasie seminariów a były one w takich miastach jak: Bydgoszcz, Grudziądz, Wągrowiec i Nakło. W czasie II wojny światowej, w 1944 roku, przyjęło ono na krótko rolę szpitala wspomagającego główny szpital wojskowy. Ponieważ lutym 1945 w pobliżu toczyły się ostre walki związane z umocnieniami Wału Pomorskiego, budynek uległ silnym zniszczeniom. Ślady na ścianach widoczne są do dziś, natomiast inne uszkodzenia usuwano aż do roku 1950. Zajęcia szkolne zaczęły odbywać się już wcześniej – budowla znowu stała się miejscem kształcenia nauczycieli, a konkretnie, najpierw było to Państwowe Seminarium Wychowawczyń Przedszkoli, później Państwowe Liceum Wychowawczyń Przedszkoli, które kolejno przekształcało się w Liceum Pedagogiczne dla Wychowawczyń Przedszkoli, potem w Studium Wychowania Przedszkolnego i Nauczania Przedszkolnego, Studium Nauczycielskie i wreszcie w Zespół Kolegiów Nauczycielskich, które  funkcjonowało aż do 2014 roku. W budynku tym znalazły też swą siedzibę przedszkole, które było jednocześnie miejscem praktyk dla przyszłych przedszkolanek a później II Liceum Ogólnokształcące, Państwowa Wyższa Szkoła Zawodowa i Punkt Wykładowy Uniwersytetu Szczecińskiego.
Budynek główny jest budowlą w stylu eklektycznym z przewagą elementów neogotyckich. Jest to dużych rozmiarów bryła, o niejednolitej budowie, złożona z kilku części o zróżnicowanych wysokościach, krytych osobnymi dachami wielospadowymi. Ściany zewnętrzne są murowane w przeważającej części z cegły ceramicznej pełnej z zachowaniem wątku krzyżowego, fundamenty i cześć ryzalitu głównego wykonano z naturalnego kamienia. Blendy i nadproża okien zostały otynkowane wapienną zaprawą. Gmach został założony na planie litery E, z wyraźnie szerszym ryzalitem środkowym, do którego od północy dobudowany jest wykusz mieszczący klatkę schodową. Trzykondygnacyjne ryzality boczne uzupełnione są wieżami przykrytymi ośmiopołaciowymi dachami ostrosłupowymi. Fasada korpusu głównego jest nieregularna i niesymetryczna, wielopłaszczyznowa a znajdujące się w niej otwory okienne mają i drzwiowe mają wykroje o zróżnicowanych formach. Są tu otwory okienne prostokątne nakryte łukiem odcinkowym, szczególną uwagę zwracają wysokie ostrołukowe wnęki okienne o podziale maswerkowym, są też szerokie okna zakończone koszowo.  W górnej  części szczytu widoczna szeroka blenda a pod nią tarcza zegarowa. Całość jest podpiwniczona, a ciekawostką może być fakt, że część piwnic jest dwukondygnacyjna. Wnętrze budynku dostępne w czasie roku szkolnego, zachwyca pięknymi sklepieniami krzyżowo – żebrowymi na gurtach z żebrami spływającymi od zwornika w kapitele kolumn oraz na wsporniki przyścienne. Warto też zwrócić uwagę na niewielki, wolno stojący budynek na dziedzińcu szkoły, zbudowany jako pomieszczenie gospodarcze, z ciekawym podcieniem narożnikowym.

Dworzec kolejowy
Budowę linii kolejowej prowadzącej przez Wałcz planowano już w połowie XIX wieku, ale prace budowlane zostały ukończone dopiero w 1881 roku. Dworzec wraz z linią kolejową prowadzącą z Wałcza do Piły oddano uroczyście  do użytku 1 listopada 1881 roku.
Zespół dworcowy stanowiły wówczas: budynek główny, magazyn towarowy, toalety oraz budynek mieszkalny. Były to oddzielne, wolno stojące obiekty. W miarę rozwoju kolejnictwa w regionie i tworzenia nowych połączeń kolejowych, Wałcz stał się stacją węzłową, konieczna była więc rozbudowa infrastruktury. Na początku XX wieku dobudowano lokomotywownię z obrotnicą, kolejową wieżę ciśnień, dodatkowe budynki mieszkalne, powiększono magazyn, powstały oczywiście również nowe torowiska, pozwalające na jednoczesne przejazdy większej ilości pociągów. W latach dwudziestych konieczne były dalsze inwestycje – powstała tu dworcowa restauracja i mieszkania dla kolejarzy. Wybudowano też nastawnię.  Do czasów obecnych zachował się zasadniczo układ dworca z trzydziestych XX wieku, stanowiąc typowy przykład budownictwa kolejowego z przełomu XIX i XX w. Po 1945 roku zmiany, jakie wprowadzono były niewielkie, polegały przede wszystkim na modernizacjach technicznych i remontach oraz dostosowywaniu pomieszczeń do aktualnych potrzeb użytkowych. W budynku mieszkalnym mieściły się przez jakiś czas na przykład: przychodnia, biura i posterunek policji.
Wygląd poszczególnych budynków do chwili obecnej pozwala zauważyć poszczególne etapy rozbudowy – widoczne jest zróżnicowanie architektoniczne i stylistyczne. Zespół, pierwotnie składający się z pięciu wolnostojących budynków o wystroju eklektycznym, był stopniowo rozbudowywany aż do lat 30 XX wieku, nowsze budynki otrzymały wystrój modernistyczny. Budynki główne zostały wymurowane przy użyciu czerwonej cegły ceramicznej, a na kolejne fazy budowy wskazuje zmienny jej odcień. Bryła budynku głównego posadowiona została na planie nieregularnego prostokąta, wzbogaconego ryzalitami, jest ona zróżnicowana pod względem wysokości. Elewacja frontowa jest dwunastoosiowa, dzielona ryzalitami. Elementami zdobnymi są przede wszystkim ceglane lub tynkarskie detale architektoniczne: profilowane gzymsy cokołowe i miedzy kondygnacyjne, proste i nadwieszone gzymsy podokienne oraz tynkowane pasy w obrębie drugiej kondygnacji i szczytów. Okienne i drzwiowe otwory otrzymały kamienne opaski i zwieńczenia pełno łukowymi i odcinkowymi nadprożami. Elewacja wschodnia, czyli peronowa jest dziesięcioosiowa, jej  wystrój architektoniczny nawiązuje do wyglądu elewacji frontowej. Szczyt południowy otrzymał zdobną snycerkę więźby dachowej.
Pozostałe budynki mają w zasadzie jednorodną formę architektoniczną, dostosowaną ich przeznaczenia. Na przykład magazyn spedycyjny ma z dwóch stron rampy  - od strony ulicy i od strony peronu oraz metalowe, wielokwaterowe okna zabezpieczone kratami.
Zespół dworca obecnie przeznaczony jest do remontu. Rozważane jest przeznaczenie go na potrzeby Muzeum Ziemi Wałeckiej.

Grupa Warowna Cegielnia - Skansen w Wałczu
Grupa Warowna Cegielnia, będąca częścią umocnień Wału Pomorskiego, znajduje się między jeziorami Zamkowym i Chmiel Duży.
Ten odcinek Wału Pomorskiego stanowił zamknięcie luki pomiędzy naturalnymi elementami przeszkód, jakie były wykorzystywane przy planowaniu i budowie umocnień i fortyfikacji na terenie Pojezierza Wałeckiego.  Pofałdowanie terenu dawało tu natomiast możliwość stworzenie linii obrony z ukrytymi miejscami obserwacyjnymi i punktami ostrzału. Dlatego też w latach 1932-1936 wybudowano tu schrony kryjące stanowiska broni maszynowej o szerokim polu ostrzału dzięki zastosowaniu kopuł pancernych, pomieszczenia kryjące polowe armaty przeciwpancerne i stanowiska dla obserwatorów. W 1944 roku przystąpiono do rozbudowy fortyfikacji: zaczęły tu powstawać dodatkowe stanowiska strzelnicze, przeszkody przeciwpiechotne i przeciwpancerne, żelbetonowe stanowiska obserwacyjno – bojowe.
W efekcie trzon GW Cegielnia stanowią dwa schrony typu B tzw. B – Werki. Pierwszy schron wyposażony jest w sześciostrzelnicową kopułę obserwacyjną i kazamatę flankującą. Drugi był schronem biernym z uzbrojeniem jedynie w kazamacie flankującej. Poterny każdego schronu prowadzą do dwóch wież wyposażonych w kopułę 3 – strzelnicową.  Są tu również dwa wielosektorowe schrony B1, miejscami wzmocnione do B. Nie posiadały one kopuły pancernej a ich ochronę stanowiły płyty pancerne.
Grupa Warowna Cegielnia przyjęła kształt dwóch linii schronów. W skład pierwszej wchodzą schrony główne, obiekty wielosektorowe oraz dwa schrony jednosektorowe przy zaporach przeciwpancernych. Druga, to schrony bojowe/lub schron bojowy typu B1 różnego zastosowania – do ognia flankującego i czołowego, schron obserwacyjny oraz schron bierny dla armat przeciwpancerne. i obsługi – budowla wyjątkowa na Wale Pomorskim.
Pozycje wzmocniono w 1944 r. kilkoma małymi schronami zwanymi potocznie Tobrukami.
Umocnienia te zostały 25 i 26 stycznia 1945 roku obsadzone wzmocnionymi siłami niemieckimi. Wojska radzieckie rozpoczęły tu pierwsze dziania 31 stycznia, od 6 lutego był prowadzony regularny ostrzał nękający z moździerzy i lekkiej artylerii. 11 lutego ta grupa warowna została porzucona przez Niemców.
Schrony zostały wysadzone przez polskich i rosyjskich saperów na przełomie lutego i marca 1945 roku, w kolejnych latach rozebrano zasieki, zasypano rowy, teren zaś zmieniał wygląd w efekcie wydobywania piasku i utworzenia wysypiska śmieci.  W latach osiemdziesiątych ubiegłego wieku pozostałości jednego ze schronów  zawaliły się w wyniku podkopania.
Obecnie zagospodarowane jako skansen militarny, będący oddziałem Muzeum Ziemi Wałeckiej. Oprócz dostępnych do zwiedzania schronów, przygotowano tu dla zwiedzających ekspozycję stałą w pawilonie wystawienniczym oraz ciekawą ekspozycję militariów, wzbogacaną często o kolejne pojazdy i różnego typu broń. Funkcjonuje tu również przy okazji organizowanych imprez "Kino na Bunkrach". Skansen i najbliższe okolice kilka razy w roku są sceną plenerowych imprez typu inscenizacje, koncerty, parady militarne. Muzeum Ziemi Wałeckiej systematycznie organizuje też rajdy szlakiem umocnień Wału Pomorskiego, które kończą się piknikiem militarnym

Kapliczka przydrożna Matki Bożej Bolesnej
Kapliczka murowana, trzykondygnacyjna. Dolną część stanowi cokół zbudowany na planie kwadratu. Środkowa kondygnacja, proporcjonalnie najwyższa zdobna jest narożnymi pilastrami z prostymi, ledwo zarysowanymi głowicami i bazami. We płaskiej prostokątnej wnęce pomiędzy pilastrami w ścianie od strony skierowanej ku skrzyżowaniu dróg umieszczono płaski krzyż bez figury Jezusa. Kondygnacja najwyższa zbudowana jest na zasadzie latarni – narożne kolumienki na planie kwadratu, korespondujące formą z pilastrami z niższej kondygnacji tworzą otwierającą się arkadowo na cztery strony wnękę. W tej wnęce znajduje się figura Matki Bożej Bolesnej. Prosty, dwuskokowy gzyms podokapowy oddziela górną kondygnację od niskiego, namiotowego, czterospadowego daszku, zwieńczonego prostym metalowym krzyżem.
Kapliczka została wzniesiona prze mieszkańców wsi w okresie międzywojennym. Po wojnie kilkakrotnie odnawiana, z zachowaniem pierwotnej formy.

Kapliczka przydrożna Pana Jezusa Ukrzyżowanego
Kapliczka murowana czerwonej cegły jako jednokondygnacyjna na niewysokim cokole, również ceglanym. W każdej z czterech ścian wydłużona, półkoliście u góry zamknięta nisza. W ścianie zwróconej w kierunku drogi przejazdowej z Wałcza w górnej części niszy umieszczony jest krzyż z Panem Jezusem Ukrzyżowanym, wypełniający jedną trzecią jej część. W środkowej części niszy, oddzielonej od dolnej części kamiennym parapetem znajduje się  figurka Matki Boskiej z różańcem w stylu ludowym. Figurka systematycznie ozdabiana jest kwiatami. Kwiaty zdobią również dolną część niszy. Nisze w pozostałych ścianach są puste, otynkowane na biało. Przykryta daszkiem namiotowym zwieńczonym kulą z krzyżem. Kapliczka przykryta jest czterospadzistym daszkiem namiotowym, zwieńczonym metalową kulą z wznoszącym się nad nią równoramiennym, metalowym krzyżem. Daszek od korpusu kapliczki oddzielony jest profilowanym gzymsem podokapowym. Kapliczka została wzniesiona przed wojną, po wojnie kilkakrotnie odnawiana.

Kościół filialny pw. św. Piotra i Pawła
Pierwszy kościół w Dobinie istniał już prawdopodobnie na początku XIV wieku. Nie jest pewne, czy ta drewniana świątynia przetrwała aż do XIX wieku, czy też w międzyczasie była odbudowywana. Zachowały się natomiast zapiski o splądrowaniu świątyni w 1635 roku przez wojska szwedzkie. Żołnierze ukradli wówczas miedzy innymi cenny kielich oraz 1000 guldenów. W 1836 roku na miejscu zniszczonego już bardzo kościoła wzniesiono murowany budynek. Zbudowany on został w stylu neoromańskim, z granitowych kamieni i cegły ceramicznej (narożniki, ościeża i opaski okien oraz gzymsy).  Początkowo była to  budowla bezwieżowa. Wieża została dobudowana dopiero w 1909 roku.
Kościół jest jednonawowy, z  prostokątnym prezbiterium zamkniętym zakrystią na planie połowy sześcioboku, mającą oddzielne wejście we wschodniej części. Drzwi główne, do których prowadzą szerokie dwustopniowe schody,  znajdują się w dolnej kondygnacji wieży, pochodzącej z pierwszego etapu budowy. Są to drzwi drewniane, dwuskrzydłowe, ramowo – płycinowe.   Płyciny wypełnione są deskami z dekoracją ze szczeblinek w formie ukośnej kraty. Nadświetle zamknięte jest półkolistym łukiem , przedzielone pionowo na trzy kwatery, które z kolei  podzielone zostały szczeblinkami na cztery nierówne części. Portal wejścia głównego jest zakończony jednoskokowym półkolistym łukiem. Nad portalem ściana częściowo wybudowana jest z granitowych kamieni, ale już nad gzymsem wieńczącym nawę jest całkowicie ceglana. W ścianie frontowej nad portalem wejściowym znajdują się dwa półkoliście zamknięte okienka, zaś w obu ścianach  bocznych umieszczono  pojedyncze blendy (nietynkowane) w kształcie nawiązującym do okien), nad nimi dodatkowe pojedyncze, wąskie okienka.  W najwyższej kondygnacji wieży w ścianie frontowej oraz tylnej również widoczne są po dwa okienka, podobne kształtem, jednak rozmieszczone nieco inaczej niż w niższej kondygnacji. Ściany boczne otrzymały pojedyncze okienka. Są one zamknięte drewnianymi żaluzjami. Wieża przykryta jest dwuspadowym dachem, zwieńczona czworoboczną latarnią ze stożkowatym hełmem, zakończonym metalową kulą z krzyżem.
Ściany boczne nawy mają elewacje podzielone dwoma dużymi oknami zamkniętymi u góry półkolistymi łukami. W ścianach prezbiterium umieszczono trzy okna o tej samej formie. Dekoracją architektoniczną wzbogacającą wygląd elewacji są ceglane gzymsy kordonowe obiegające ściany budynku na wysokości parapetów i podłuczy okien oraz gzymsy opasujące wieżę.
Początkowo kościół w Dobinie był filią parafii pw. św Mikołaja w Wałczu, W roku 1923 został wyodrębniony z tej parafii jako lokalny wikariat, w 1932 stał się samodzielną parafią, obecnie jest to filia kościoła parafialnego pw. wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Skrzatuszu.