Baszta więzienna
Do Kołbacza cystersi przybyli w 1173 roku, zostali tu sprowadzeni przez Warcisława Świętoborzyca z Danii. Zakonnicy specjalizowali się w rolnictwie, pobudzili gospodarczo wieś, przyczynili się do budowy najważniejszych obiektów. W latach 1210-1347 dzięki zakonnikom w Kołbaczu wzniesiono  klasztor, kościół, obiekty gospodarcze i fortyfikacje. Jedyną pozostałością po obwarowaniach, która przetrwała do naszych czasów jest baszta więzienna.
Wieża więzienna została wybudowana w 1349 roku, nieopodal mostu nad rzeką Płonią, naprzeciwko domu Opata.
Wybudowany w XIII wieku klasztor otoczono murami i basztami, by obronić go przed najeźdźcami. A ci atakowali niezwykle często. W 1242 roku, gdy książę szczeciński dowiedział się, że zakonnicy przyjęli niemiecką protekcję, najechał i doszczętnie splądrował majątek cystersów. W 1273 roku i 1478 roku zespół klasztor został zaatakowany przez armię brandenburskie, w 1433 roku w rolę najeźdźcy weszli Husyci. Z powodu często powtarzających się ataków zakonnicy podjęli decyzję o wybudowaniu murów obronnych i fosy. Z fortyfikacji zachowała się jedynie baszta więzienna, w której niegdyś znajdował się loch więzienny.
Obiekt został zbudowana z czerwonej cegły, jej szczyt zwieńczony jest dwuspadowym dachem. W murach baszty widoczne są niewielkie, prostokątne otwory okienne. W środku odnajdziemy puste miejsce po drzwiach, ale z zachowanymi w ścianie zawiasami. Baszta jest unikatem na skalę ogólnopolską, to jedyna w kraju pozostałość po obwarowaniach, które służyły do obrony majątku zakonników.
Do baszty przylega młodszy o kilkaset lat budynek mieszkalny, w którym znajduje się sklep przemysłowo-spożywczy „Pod Basztą.”.Z całego kompleksu średniowiecznych zabudowań klasztornych baszta więzienna jest jednym z niewielu budynków, który przetrwał w bardzo dobrym stanie. Mimo to obiekt nie był remontowany od lat. Wieża więzienna wraz z gotycką stodołą i refektarzem konwersów została wpisana na listę zabytków w kwietniu 1955 roku. Obiekt nie był remontowany, obecnie baszta nie jest udostępniona do zwiedzania.

Dawny klasztor cystersów
Do Kołbacza cystersi zostali ściągnięci pod koniec XII wieku z Danii przez kasztelana szczecińskiego, Warcisława Świętoborzyca. Zakonnicy specjalizowali się w rolnictwie, pobudzili gospodarczo wieś, przyczynili się do budowy najważniejszych obiektów. Zakon w Kołbaczu był pierwszy zakonem cystersów na Pomorzu.
Zakonnicy wznieśli w Kołbaczu klasztor, kościół, obiekty gospodarcze i w późniejszym okresie fortyfikacje. W centrum wsi został wybudowany okazały, romańsko-gotycki kościół (powstawał w latach 1210-1347). Świątynia jest jedną z pierwszych budowli z cegły na Pomorzu Zachodnim i jednym z ważniejszych zabytków sakralnych w całym kraju. Kościół powstał jako trzynawowa bazylika. Obiekt wraz z innymi zabudowaniami klasztornymi tworzył wielki czworobok z dużym dziedzińcem. Dziś z zabudowań, które wchodziły w skład czworoboku została tylko świątynia i dom konwersów.
Po przycięciu reformacji w 1534 roku w Kołbaczu dobiegł kres cystersów. We wsi utworzono letnią rezydencję książąt szczecińskich. Potem kościół popadł w ruinę. W 1662 roku w wieżę świątyni uderzył piorun, w wyniku tego spłonął jej dach. W XVII wieku obiekt został wyremontowany – rozebrano nawy boczne, a główną przerobiono na spichlerz. W połowie XIX wieku kościół został poddany restauracji. Obecnie do celów sakralnych wykorzystywane jest tylko prezbiterium i transept, pozostała część kościoła nadal pełni funkcję magazynu.
Na terenie dawnego zespołu klasztornego pozostał także dom konwersów. Konwersi byli świeckimi braćmi, których głównym zadaniem były ciężkie prace fizyczne. Dom konwersów został zbudowany w XIII wieku z czerwonej cegły. Obiekt był remontowany w XVII i XVIII wieku. W latach 70. XX wieku budynek został zmodernizowany i przeznaczony na dom kultury. Obecnie należy do Akademii Rolniczej w Krakowie, która dzierżawi go na cele restauracyjne.
Z licznych zabudowań gospodarczych, które zostały wzniesione przez zakonników, do naszych czasów przetrwała gotycka stodoła, która niegdyś była owczarnią. Wybudowana z cegły w XV wieku, była przebudowywana w XVIII i XIX wieku. Gotycka stodoła jest jedynym takim budynkiem na Pomorzu i fenomenem w skali całej Polski. Obiekt jest wykorzystywany do dziś. Obecnie pełni funkcję magazynu.
Na terenie dawnych zabudowań klasztornych odnajdziemy wyremontowany w latach 80. XX wieku dom Opata. XIII-wieczny budynek wzniesiony z czerwonej cegły wyposażony jest w gotyckie okna oraz ozdobiony blendami, na górze obiektu odnajdziemy ryglową nadbudowę z XVII-XIX wieku. Obecnie w budynku funkcjonują gminna biblioteka, kawiarenka internetowa i poczta polska.
Ostatnim zachowanym elementem, który niegdyś wchodził w skład klasztoru jest wieża więzienna z czerwonej cegły. Baszta umieszczona około 100 metrów od kościoła jest jedyną pozostałością po fortyfikacjach. Jest także unikatem na skalę ogólnopolską, ponieważ to jedyna pozostałość po murach obronnych klasztoru.
Budowa obwarowań była konieczna, ponieważ bogaci zakonnicy często byli atakowani przez najeźdźców, którzy próbowali zagrabić ich dobra, a także z powodu częstych konfliktów (m.in. z Brandenburczykami czy Barnimem I).

Dawny refektarz konwersów
Zakon cystersów został sprowadzony do Kołbacza pod koniec XII wieku. W latach 1210-1347 dzięki zakonnikom we wsi wzniesiono takie budynki jak klasztor, kościół, obiekty gospodarcze i fortyfikacje.
Do zachodniej strony kościoła przylega skrzydło, zwane także domem konwersów. Konwersami byli bracia zakonni, bez święceń, których głównym zadaniem nie były modlitwy, ale praca fizyczna. Konwersi często byli przeznaczeni do ciężkich prac, zazwyczaj także nie mieli prawa uczestniczyć w pełnym życiu zakonu.
Dom Konwersów został wybudowany w XIII wieku, a następnie przebudowany XVII i XVIII wieku. Budynek jest niski, w ścianach odnajdziemy niewielkie okna. W dolnej partii budowli utworzono kamienny mur, całość jest wzniesiona z czerwonej cegły.
Najprawdopodobniej w fundamentach domu mieściły się pomieszczenia, które służyły do przechowywania produktów spożywczych. W wyżej części domu mieścił się refektarz konwersów.
W latach 70. XX wieku dom został odrestaurowany. Miejscowy rolny Zakład Doświadczalny, który zajął się modernizacją obiektu dobudował piętro, przybudówkę i całość przeznaczył na restaurację. W obiekcie zachował się stary piec do wypieku chleba. Interesująca jest także "wiecznie wilgotna ściana" jednego z pomieszczeń. W Kołbaczu znana jest legenda, która wyjaśnia fenomen „płaczącej ściany”.
Według niej, niegdyś w oddalonym o kilka kilometrów Dąbiu mieszkał osierocony chłopiec, którego przygarnął młynarz. Dziecko było wykorzystywane do najcięższych prac przy młynie. Ale gdy chłopiec ze wzajemnością zakochał się w córce właściciela majątku, został przez niego pobity i wyrzucony z gospodarstwa. Nieszczęśliwie zakochany chłopak trafił do Kołbacza, do zakonu cystersów. Po kilku latach wraz z braćmi zakonnymi młodzieniec powrócił do Dąbia, ale jego spotkanie z ukochaną skończyło się jak za pierwszy razem. Chłopak został ponownie pobity. Po tym zdarzeniu, po powrocie do klasztoru mężczyzna zamknął się w swej celi, bez woli dalszego życia. Podobno został pochłonięty przez ścianę, która do dziś jest mokra od jego łez.
Obecnie budynek należy do Akademii Rolniczej w Krakowie, która dzierżawi go na cele restauracyjne. Obok budynku odnajdziemy głaz z tablicą upamiętniającą „40-lecie powrotu Pomorza Zachodniego do macierzy”. Dom konwersów został wpisany na listę zabytków wraz z gotycką stodołą i basztą więzienną w 1955 roku.

Dom Opata
Ślady osadnictwa na terenie dzisiejszego Kołbacza sięgają VII wieku, w średniowieczu istniał tutaj gród książęcy, a największy wpływ na wieś miał klasztor cystersów.
Zakonnicy przybyli w te rejony w 1173 roku,  zostali sprowadzeni z Danii przez Warcisława Świętoborzyca. Cystersi specjalizowali się w rolnictwie, pobudzili gospodarczo wieś, przyczynili się do budowy najważniejszych obiektów. W średniowieczu Kołbacz uchodził za stolicę „państwa zakonnego”.
W latach 1210-1347 dzięki zakonnikom w Kołbaczu wzniesiono takie budynki jak klasztor, kościół, obiekty gospodarcze i fortyfikacje. We wsi zachowały się liczne cenne zabytki – Kołbacz obok Kamienia Pomorskiego uchodzi za miejscowość z najstarszymi i najciekawszymi obiektami zabytkowymi w województwie zachodniopomorskim.
Z zespołu zabudowań klasztornych, które zostały wybudowane pod koniec XII wieku zachował się tzw. Dom Konwersów, baszta Więzienna, gotycka stodoła i Dom Opata.
Dom Opata został zbudowany przy południowo-wschodnim narożniku klasztoru w XIV wieku. Obiekt jest dwukondygnacyjny oraz podpiwniczony, z pozostałą częścią klasztoru łączył go kryty krużganek. Budynek był wielokrotnie przebudowany, w górnej części odnajdziemy ryglową nadbudowę z XVII-XIX wieku, obiekt jest zwieńczony dwuspadowym dachem. Najciekawszym elementem Domu Opata jest mieszczący się w zachodniej ścianie dwudzielny portal z profilowanymi ościeżami.
W pierwszej połowie XVI wieku po likwidacji zakonu cystersów Dom Opata został przeznaczony na letnią rezydencję książąt pomorskich. W 1721 roku budynek został zajęty przez dzierżawcę majątku. Dom był przebudowywany w XVIII i XIX wieku – modernizacji podległy: układ wnętrz, więźba dachowa oraz pokrycie dachu, zlikwidowano także niektóre elementy charakterystyczne dla gotyku. Na początku XX wieku budynek popadł w ruinę, jeszcze przed wojną obiekt został wyremontowany i przeznaczony na siedzibę sądu rejonowego i mieszkanie sędziego. W czasie drugiej wojny światowej w budynku mieszkali robotnicy najemni, a po jej zakończeniu obiekt został przekazany PGR-owi, a następnie Zootechnicznemu Zakładowi Doświadczalnemu.
W drugiej połowie lat 80. XX wieku dom Opata został wyremontowany. Dziś w budynku funkcjonują gminna biblioteka, kawiarenka internetowa i poczta polska. Obiekt jest dostępny w poniedziałek, środę i czwartek od 11 do 19, zaś we wtorek i piątek od 8 do 16, w weekend instytucje mieszczące się w domu Opata nie działają.

Głaz Krajoznawców w Puszczy Bukowej, Kołowo gm. Stare Czarnowo
Głaz Krajoznawców, zwany również Osmykańcem (od smykać, oskubywać), został wpisany do rejestru pomników przyrody Uchwałą Rady Gminy Stare Czarnowo z 28 grudnia 2001 roku. Eratyk ten jest największy w całej Puszczy Bukowej. Ten blok różowo-szarego, różnoziarnistego granitu biotytowego ma obwód 17,5 m i wysokość 2,7 m. Już przed wojną cieszył się popularnością. Ogrodzono wtedy drewnianym płotkiem dojście do głazu. Obecnie nie ma śladu po płocie, a miejsce stało się trochę bardziej dzikie. Warto jednak odszukać w lesie ten eratyk, by przekonać się jak wielką siłę miał lodowiec, który pozostawiał za sobą takie "skarby" jak Głaz Krajoznawców.

Rezerwat przyrody Kołowskie Parowy im. inż. Józefa Lewandowskiego
Został utworzony 30 maja 1956 r. i obejmował powierzchnię 24,07 ha. W 1964 r. zwiększono nieznacznie jego obszar do 24,39 ha. Rezerwat znajduje się na zboczach wzniesień morenowych, urozmaiconych wąwozami, potoczkami i wywierzyskami. Przez ten teren przepływa strumień Utrata, który pojawia się bądź znika z powierzchni.
Celem ochrony jest zachowanie buczyny pomorskiej w różnych odmianach typologicznych z bogatymi zespołami roślin zielnych w runie. Ponad stuletnie buki osiągają wysokość do 40 m. Występują tu rośliny rzadkie i ginące, między innymi kostrzewa leśna, kokorycz pusta, perłówka jednokwiatowa, zachyłka oszczepowata i przytulia pospolita. Wśród roślin chronionych występują na przykład kruszczyk szerokolistny, kruszczyk siny, kalina koralowa, kruszyna pospolita i marzanka wonna. Dno parowu zajmuje buczyna źródliskowa.
Rezerwat nosi imię inż. Józefa Lewandowskiego, wybitnego leśnika, pioniera zagospodarowania lasów Pomorza Zachodniego. Głaz narzutowy z tablicą upamiętniającą tego zasłużonego dla lasów człowieka znajduje się w południowo-wschodniej części rezerwatu, na skrzyżowaniu dróg ze Szczecina-Śmierdnicy i z Kołowa.
Dla osób chcących bliżej poznać krajobraz Kołowskich Parowów są dostępne dwa szlaki turystyczne. Czerwony Szlak im. Stanisława Pawelskiego prowadzi ze Szczecina Kijewo do Glinnej. Niebieski Szlak im. Stanisława Grońskiego prowadzi ze Szczecina Zdroje do Zdunowa.

Stodoła gotycka
Zakon cystersów został sprowadzony do Kołbacza pod koniec XII wieku. Zakonnicy specjalizowali się w rolnictwie, pobudzili gospodarczo wieś, przyczynili się do budowy najważniejszych obiektów. W latach 1210-1347 dzięki zakonnikom w Kołbaczu wzniesiono takie obiekty jak klasztor, kościół, obiekty gospodarcze i fortyfikacje. Ale do naszych czasów ze średniowiecznego zespołu klasztornego przetrwało zaledwie kilka budynków. Podziwiać możemy kościół, dom opata, refektarz konwersów, basztę więzienną i stodołę gotycką.
Co ciekawe stodoła jest jedynym zachowanym obiektem z licznych budynków gospodarczych, które niegdyś mieściły się na terenie zakonu. Została wybudowana w połowie XIV wieku na planie prostokąta, jako owczarnia. Budynek został przebudowany w XVIII-XIX wieku, najprawdopodobniej początkowo stodoła była otwarta ostrołukowymi arkadami, które później zabudowana tworząc okna szczelinowe.
Budynek został wzniesiony z czerwonej cegły. Obiekt jest oszkarpowany, elewacja jest podzielona ostrołukowymi blendami, w górnej części odnajdziemy fragment późniejszych, pruskich murów, na nich opiera się dwuspadowy dach. Ale wnętrze obiektu i znajdujące się tam opory sklepienne sugerują pierwotny zamiar przesklepienia budowli. Gotycka stodoła jest jedynym takim budynkiem na Pomorzu i fenomenem w skali całej Polski. Obiekt jest wykorzystywany do dziś. Obecnie pełni funkcję magazynu.
Mimo wielu ataków, które zostały przeprowadzone na zakonników (bogactwo zakonników kusiło innych, dodatkowo zakon często wchodził w spory – m.in. z Brandenburczykami czy księciem Barnimem I) budynek przetrwał do naszych czasów w nienagannym stanie. Budowla została wpisana na listę zabytków dziesięć lat po zakończeniu II wojny światowej. W kwietniu 1955 trafił tam wraz z basztą więzienną i refektarzem konwersów.

Szczeciński Park Krajobrazowy “Puszcza Bukowa”
Szczeciński Park Krajobrazowy Puszcza Bukowa został utworzony uchwałą nr IX 55/81 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Szczecinie z dnia 4 listopada 1981 r. Jednak historia ochrony tego terenu jest o wiele dłuższa. W 1940 r. ustanowiono tu Landschaftschutzgebiet. W 1956 r. utworzono pierwsze rezerwaty, między innymi Bukowe Zdroje i Kołowskie Parowy. W latach 70. rozpoczęto prace projektowe nad utworzeniem parku krajobrazowego, które zakończyły się dopiero w 1981 r. Park obejmuje powierzchnię 9096 ha, w tym 6742 ha lasów i gruntów leśnych, a także 1616 ha użytków rolnych na Polanach: Binowskiej, Kołowskiej i Dobropolskiej oraz między południową granicą lasów a jeziorami Glinna, Leniwe i Dereń. W granicach Parku położony jest Park Leśny Zdroje z Jeziorem Szmaragdowym. Obecnie istnieje tu 7 rezerwatów: Buczynowe Wąwozy, Bukowe Zdroje, Kołowskie Parowy, Osetno, Trawiasta Buczyna, Zdroje i Źródliskowa Buczyna. Puszcza Bukowa porasta polodowcowe wzniesienia morenowe zwane Wzgórzami Bukowymi. Najwyższym punktem jest góra Bukowiec o wysokości 148,4 m n.p.m. Deniwelacje dochodzą nawet do 100 m. Specyficzna budowa geologiczna powoduje, że występuje tu wiele źródeł, cieków wodnych i zanikających strumieni (Ponikwa, Utrata). Krajobraz urozmaicają meandrujące potoki Chojnówki i Rudzianka, zagłębienia wypełnione wodą lub torfem, a także malownicze jeziora, takie jak Glinna, Binowskie, czy Piasecznik Wielki.
Puszcza Bukowa charakteryzuje się bardzo ciekawą mozaiką siedlisk, wynikającą z urozmaiconej rzeźby terenu. Przeważają lasy, głównie buczyny, ale znaczne powierzchnie zajmują także lasy łęgowe, olszyny i dąbrowy. Poza tym znaleźć tu można bardzo ciekawe, niekiedy też wyjątkowo rzadkie rośliny bagienne na torfowiskach, wodne w jeziorach oraz łąkowe na skarpach i w dolinach rzek. Interesujące jest też to, że ochroną objęte są również grzyby, na przykład purchawica olbrzymia, soplówka gałęzista, szmaciak gałęzisty, czy podgrzybek pasożytniczy. W 2008 r. założono na terenie Parku jeden z pierwszych w Polsce rezerwatów mikologicznych (chroniących grzyby), Osetno. Różnorodne siedliska to też odpowiednie ostoje dla zwierząt. Spośród większych ssaków spotkać można jelenie, dziki i sarny. Swoje lęgowiska ma tu kilka gatunków ptaków drapieżnych: bielik, orlik krzykliwy, kania ruda, błotniak stawowy.
Warto wybrać się do Szczecińskiego Parku Krajobrazowego na spacer lub przejażdżkę rowerową jednym z wielu wytyczonych tu szlaków. Nie można też przeoczyć Ogrodu Dendrologicznego w Glinnej oraz Jeziora Szmaragdowego, powstałego w starym wyrobisku kopalni kredy i margla. Wiele atrakcji oferują także miasto Szczecin oraz niewielkie miejscowości rozsiane po Puszczy Bukowej.

Winnica Jassa
Winnica Jassa położona jest w miejscowości Kołowo, w Puszczy Bukowej, górującej nad aglomeracją Szczecina.
Siedlisko ma południowo-zachodnią ekspozycję oraz ponad 25 metrowe przewyższenie. Położenie w najwyższej części regionu powoduje, że wegetacja flory zaczyna się dwa tygodnie później w porównaniu z niżej położoną okolicą. Dzięki temu winnica chroniona jest przed wiosennymi przymrozkami. Stanowi to idealne warunki dla uprawy winorośli.
Odmiany zostały dobrane pod kątem produkcji win spokojnych i musujących.
Właścicielem winnicy jest Piotr Jassa, który ukończył Technologię Winiarstwa na Uniwersytecie Wrocławskim.
Winnica powstała z miłości do wina, pasji do natury oraz chęci stworzenia wyjątkowego miejsca i doskonałego wina.

Zbiór głazów narzutowych w Kołbaczu
Głazy narzutowe, znajdujące się w Kołbaczu, zostały zebrane z okolicznych pól. Związane było to głównie z działalnością Zakładu Doświadczalnego Instytutu Zootechniki Państwowego Instytutu Badawczego, powołanego do prowadzenia badań naukowych oraz chowu i hodowli bydła, trzody chlewnej i owiec. Wieloletni dyrektor tej instytucji, Władysław Mazurkiewicz, był również pasjonatem miejscowości Kołbacz. To z jego inicjatywy przetransportowano tu z Dębiny nad Jeziorem Miedwie największy głaz w zbiorze, czyli Miedwieński Kamień, zwany Czarcim Głazem. Eratyki są swego rodzaju pomnikami. Na kilku z nich umieszczone są pamiątkowe tablice. Dotyczą one ważnych wydarzeń z życia miejscowości i całego regionu.
Wspomniany Miedwieński Kamień w 1973 roku uświetnił obchody 800-lecia przybycia cystersów do Kołbacza. Jest to okazały czerwono-brunatny granit rapakiwi, pochodzący z Wysp Alandzkich na Morzu Bałtyckim. Ma obwód 9 m i wysokość 2,2 m. Waży ok. 40 ton. Został objęty ochroną jako pomnik przyrody. Inny eratyk, mający równie imponujące rozmiary (obwód 10,4 m, wysokość 1,55 m), uwiecznia powrót Pomorza Zachodniego do Macierzy. Tablicę umieszczono w 1985 roku, w 40. rocznicę tego wydarzenia. Jeden z mniejszych głazów ma zaś przytwierdzoną płytę z logo Zakładu Doświadczalnego Instytutu Zootechniki. Została ona wykonana w 1987 roku, upamiętniając 20-lecie istnienia tej instytucji.
Będąc w Kołbaczu warto odszukać wszystkie głazy narzutowe. Większość znajduje się w pobliżu zabudowań opactwa cystersów oraz pałacu. Jest to więc okazja do poznania także ciekawych zabytków tej miejscowości.